Adam Asmaca

Günler geçtikçe artan özgürlüğüme yeni evim de eklenince neşeli günler beni bekliyor diye seviniyordum ki girdiğim buhranların arasından zor kurtardım kendimi. Özgürlük derken yanlış anlaşılmasın. Bedeni beyinle karıştırıp düşündüğünü yapabilme yetisini özürlük olarak tanımlıyorum bu aralar. İnsan merkeze aldığında kendini deniz feneri gibi dikiliyor istekleri karşısına. Nereyi aydınlattığını görmeden ve aslında zayıf cesaretinin kaybolmasına izin vermeden sadece seyrediyorsun kendini. Her şeyin ilk adımdan ibaret olduğunu söyleyenler, ne kadar büyük bir yalana hizmet ettiklerinin farkında değiller. Düzenden çıkardığında hayatını ne yöne saptığının önemi yok. Beynin bilinçsizce komplo teorileri üretiyor kendini siper ettiğin büyümemiş saplantılarına. Bunun içinde oyun oynamaktan mutlu ve bir o kadar da deli ruh haline sahipseniz daha derin nefes almaya başlıyorsunuz. Sıkılınca birleştirdiğin dudaklarınla kocaman cümleler kurup, şaşırınca da geriye bakıp bir daha dönmeyeceğine yemin ediyorsun. Senin sokulduğun ve soktuğun yerden çıkamama gibi bir olasılığın yok ne de olsa..

Yerden yüksekliğimi ölçmeden bir elim cebimde düşme korkusuyla oynuyorum. Tamam çok derinlere indikçe karışıyorum ama  sabitini bulamamış biri olarak asla kendimi asmıyorum. Bir taşın altında ya da omuzuma dokunan bir elin şaşkınlığı arasında gelip gidiyor iyi niyetim. Kendimi model olarak sunduğum görseller, zıtlık yarışındalar adeta. Sorgulamadan gündeme aldığım ve yargılayıp hayatımdan çıkarmadığım onca şey var ki artık ortalığı toplamanın vakti geldi de geçiyor. Ayrıntılara olan bağımlılığımı dizginlediğimde şeffaf bedenleri parçalamaya başlayacağım. Benim gerçekle işim bitmek üzere, çemberi büyütmekle daraltmak arasında ki tek fark korkularım. Oysa senelerdir onların üzerinde yaşıyorum. Bu aralar sırtını dönüp gitmek ve gökyüzüne bakıp sırıtarak motivasyon depolamak modaya, sürüye karışıp tasalardan kurtulalım. Şimdi hep beraber derin bir nefes alıp istemediğimiz her şeye küselim. Kim bilir belki evrenle aramızı düzeltiriz..

İyi geceler.

Calvin Harris - Relax

Müzik Notları: Ne Dinliyor?-1

Lissie

Signer-songwriter, indie folk

Album: Catching a Tiger

Sahne ismi olarak Lissie ile bilinen Lissie Maurus (21 Kasım 1982 doğumlu), amerikalı bir folk rock sanatçısı. Dokuz yaşında Annie müzikalinde başrol oynayarak müziğe erken yaşta adım attı. Lise yıllarını bir sürü olumsuz olaylarla karşılaşan Lissie, Colorado State Üniversitesi’nde iki yıl geçirdi. Bu süreç içerisinde şehrin müzik altyapısını çok iyi kullanarak bir çok müzisyenle tanıştı. O dönem Amerika’nın gözde dizileri The OC, Veronica Mars, Wildfire gibi dizilerde “All My Life” şarkısının kullanılmasıyla yavaş yavaş göze çarpmaya başlayan Lissie, 2008 yılında myspace yüklediği şarkıları dinleyen Lenny Kravitz, onu Love Revolution Tour’ın açılışına davet etti. Daha sonra aynı yıl içinde DJ Morgan ile beraber yazdıkları “The Longest Road” şarkısı, Billboard Hot Dance Club listesine girmeyi başardı. 2009 yılında Band of Horses grubundan Bill Reynolds tarafından hazırlanan “Why you runnin” albümünde yer aldı. 2010 yılının başında Sony Music UK Columbia Records ile anlaşma imzalayan Lissie, o yıl ilk albümü “Catching a Tiger” yayımladı. Albümün ilk single ı “In Sleep”, Q dergisi tarafından “Track of The Day” ödülünü kazandı. Bu ödülle beraber İngiltere piyasasında ismini duyurmaya başlayan Lissie, ikinci single ı “When I’m Alone”, iTunes UK tarafından yılın en iyi şarkısı seçildi. Albümünde yer alan “Little Lovin”, FX’de yayınlanan Justified dizisinin 2. Sezon promosyonunda kullanıldı. Şimdilerde 2011 sonunda çıkartacağı yeni albümü “Fallen Empires” kayıtlarına devam etmekte.

Lissie’i daha da yakından tanımak isteyenler http://www.spinner.com/2010/03/03/sxsw-2010-lissie/ bu adresten verdiği röportajı okuyabilirler.

Official Website: http://www.lissie.com/

Lissie - When i'm alone

Dub FX

Beatbox, dub, reggae

Album: Everything A Ripple

Gerçek adı Benjamin Stanford olan Dub FX, Avustraylya’nın Melbourne şehrinde büyümüş dünya çapında bir sokak sanatçısı. Yaptığı müzik Avustralya sınırlarını zorlamaya başlayınca rotasını Avrupa’ya çevirir. İlk başlarda kendini Twitch adlı bir grubun içinde bulsa da, sokaktaki özgürlüğü ve olağanüstü yeteneği ona kendi yolunda gitmesi gerektiğini söylüyordu. Nitekim onu bu derece ünlü olmasını sağlayan, efekt pedalları yardımıyla sesini ve eşsiz yaratıcılığını kullanarak canlı müzik yapması oldu. Onu dinlerken müziğinde sokaktan gelen asiliğin ve özürlüğün izlerini fark edebilirsiniz.

Avrupa’daki ilk durağı Standford gezisi sırasında tanıştığı Shophana Sadia (şimdilerde nişanlısı) ile beraber göçebe hayatına devam eden Dub FX, dinleyicileri ile ilk buluşmasını Manchester de yapar. Performansları Sadia tarafından CD’lere kaydedilip konserleri sırasında satışa sunuluyordu. Özellikle “Everythinks A Ripple”,”Flow and Wanderin Love” ve “Time Will Tell” şarkıları bu sayede sokaklarda ününün artmasına yardımcı oldu. 2010 yılına geldiğimizde Dub FX, Melbourne merkezli müzik yapımcısı Sirius ile beraber çalışarak “A Crossworlds” adında 17 parçalık bir albüm hazırladı. Aynı yılın sonunda Dub FX ilk stüdyo albümü olan Everythink A Ripple’ı bitirdi. Albümdeki bütün sesleri Roland effects ve loop pedal kullanarak kendisi üreten Dub FX, bir bakıma kişisel resitalini bizlere sunmuş oldu.

Dub FX - Fly with me

Kir

Hangi güzelliğin sonuna saklandığını bilmiyorum ya da neyi benden daha fazla hak ettiğini. Aslına bakarsan şu saatten sonra umrumda da değil. Sinyalini verip yanımdan hızlıca geçen hayatın peşine takılacak kadar yakıtım var. Gittiğim yerden terk edildiğim şehre kadar santim başına düşen acıların üstünden geçiyorum. Her şeyin arkasına kirlettiğim düşüncelerimi yapıştırdım bile. Bitmek bilmeyen isteklerimi, her zaman daha fazlasına esir eden gelgitlerime ruhsal hal demeye zorlanıyorum alçak bir boyacı yüzünden. Somut değerleri isimsiz anmaya gayret ediyorum. Bir çoğu bedenime sürünen geçici sıvılardan daha anlamlı değil. Bıraktıkları lekeleri sıra dönüştüren temiz yüzlü izlenimlere inat daha fazla kirli gözükmek istiyorum. Sayısını bilmediğim gerçek arkadaşlarımın gözlerine ama gözlerinden en derinlerine çıplak çıplak bakabilmeyi istiyorum. Toplum beni daha fazla sindirmeden, kendi kamburuma basıp eğrinin doğru yüzünü doğurmak istiyorum. Bana hitap edileni değil, sırtımı döndüğüm geçmişin hatrına, yüzüme vuran rüzgarın izlerini geri istiyorum. Her gece ayrı bir kaçış planına gözlerim yorgun düşerken, her sabah, neşeli uyanmaya niyetli orospu yeminleri dudağımdan döküyorum..

Kendime dönük oturdum bu gece,

içsek iyi olmaz mı?

Dub FX - Fly with me

Arka Bahçe

Neresinden dokunabilirim bilmiyorum. Süreç içerisinde önceliklerimizi kasaba meydanına dönüştüren ve etrafına kurdukları gölün ölüm sessizliğinde, kendimizi beklenen sona hazırlayan hallerimiz hiç gerçekçi gelmiyor bana. Daha çok seçme özgürlüğünü kullanan zihinle sırdaş kalbimiz. Duvarlar arasına yerleştirdiği huzuru bulamıyor bir başkasında. Zaman geçtikçe o kadar engel koyuyorlar ki etrafına fark edilmeden içine kadar sızıyor karanlık. Kemiriyor, daraltıyor ama gözünün önüne yerleştirdiği pencereden asla hissettirmiyor. Tercihlerle ilerleyen daha doğrusu yer değiştiren bir hayatımız var. Hikaye, isteyip de elde ettiğimiz ve zihnimize önemini her gün kodladığımız bir olay ile başlıyor. Gücün, farkın ve en önemlisi hayatın içine daldığımızda, doğuştan depresif solunumumuzu bir kenara bırakıyoruz. Seçimle beslenen ve kendi döngüsünü motive eden ortak zihniyete sahip olduğumuz için hemen seçenekler yaratıyoruz kafamızda. Çevre seslere kapatılan ve sadece formaliteye dönüştürülen arkadaş nasihalarını kolayca umursamayıp karar anını, sabırsızlığımızı zorlayarak kendi önümüze koyuyoruz. Kabusunu gördüğümüz kaçan trenin arkasından koşamayacak kadar alternatif ve yıkık  bir ruha sahip olduğumuz için gürleyen başarımızın sesine gidiyoruz. Bir kaç müsvetteye karalanmış ünlemli cümleler ya da masaüstüne yerleştirilmiş gülümseten bir fotoğrafa sığdırılmış motivasyonla, sırtımızı arkaya yaslarız ve o ilk anı hafızamıza kazıyarak sonlandırırız tek kişilik gösterimizi..

Belli bir süre yarattığımız boşluğun ve her geçen gün daha da gölgede kalan başarımızın rahatsızlıyla, geçici asosyal krizler yaşamaya başlarız. 30 unda kendi mezarımıza uzanacakmış gibi bakarız, aldırış etmemeye programlı egomuza. Sonunda elimizde kalacak olan alçağa bilinçsizce sarılma sendromu, kollarımızı geçici bedenlere bırakır. Düşünmeyi geride bıraktığımızda ve başka bir kalp bulduğumuzda sesini duyama bileceğimiz, zamanın fazlalıklarından kabuğuna dönerek uzaklaşmaya başlar beden. Canını yakana duyduğun saygıyı, güçlü olmaya çalışan çocuğun, sütle kandırılması kadar saf cümlelere emanet ettiğinden, başka gürültülere kapalıdır kulakların. Alışkanlık ve acı eşiğini geçtiğinde hissizleşen, rutinleşen bakışlarımızı saklamaya başlarız. Hep ona kırıştırdığımız göz altı çizgilerimiz de aslında düşerken işlediğimiz korkuya aittir. Zamanlamalar ve kaçışlar konusunda usta olup çıktığımız, kimsenin bizi sorgulamasına izin dahi vermediğimiz, geçmişi unutup geleceği endişe etmeden yaşamaya programladığımız kum taneleri, akıp gider. Arada sırada sahile vurur gözden kaçanlar. Temiz bir sayfaya yıllanmış kurşun kalemle bırakılan izler, gün batımında göz yaşlarımızın üzerine bırakılsa da, arka bahçemiz her zaman hayata bir adım uzaklıktadır..

Gün gelir dönmeye başlayan başımıza, artmaya başlayan pişmanlığımıza sığınarak geçici istek patlamaları yaşayıp, ayar tutmayan radyoda sesimizi duymaya başlarız. Kelimeleri yan yana koyup bir şeylerin yaklaştığını ve her gecenin geriye dönemeyecek kadar karanlık olmaya başladığını fark ederiz. Ve bir sabah uyandığımızda uyuşan ayak parmaklarının yavaş yavaş açılmasını beklerken ve perdenin arasında sızan güneşin seni ne kadar kızdırdığını düşünürken, tüm bedenine yayılmış hastalığın, kafanı gömdüğün yerden filizlenmeye başladığını fark edersin. Sanki bir geceden bir sabaha ve sadece derin bir nefese bağlıymış gibi geçerken incelersin o çizgiyi. Güzele uyandığın gün, güneş hep içerden doğarmış..

İyi Geceler..

Newton Faulkner - Lipstick Jungle

Devam Ediyor

Her şeyi başlatacak bir cümle ararken aylarca “ne”leri göremeyip “nasıl”ların sorularına cevap bulmaya çalışırken daha fazla istediğim ve ya çoğul halden teke düşürmeye uğraştığım ihtiyaçlarımın kalanına da derman olamayınca bünye sinirli bir şekilde pes etti. Uzun uzun zamanlar ayırdığım ve büyük bir bölümünde yalanlar söylediğim çarpık iletişimlerimin sonunda beni getirdiği noktada derinlerde kimsenin kalmamış olması tek güzel haber. Ne kadar bedensel bir yürüyüş herkesin dönemsel vurguları arasında  olsa da kendine sen demeye başlayınca adımlar yönlerini değiştiriyor. Çok seviyeli dediğin onlarca düşüncenin arkasına saklamış sana hikaye anlatan canlıya bağlılığını bütün gücüyle koruyan iyilik sarhoşluğunun, sabah uyandığında gülmeyen yarına felçli gibi bakmana neden oluyor. Her ne kadar soyut her şeyden beslenen bünyemizi fiziki şartlara oturttuğumuz gerçeğini umursamaz takılsak da, başımızı eğip sesini dinlemeye başladığımız kalp atışları bizi kurtarmaya gelebiliyor. Unutmamak lazım..

Bunların hepsi geride kaldıysa biraz da yeni yeni şeylerden bahsetmek lazım. Kişisel olarak tatmin olmamı sağlayan en büyük etkenler bir tanesi, düzenli hayatın arasına sıkıştırdığım alışkanlıklar. Bunun kontrolünü elime aldığımda, sınırlarını kendim belirdiğim bahçemde oturduğumda huzurumu, aşıp gittiğimde ise heyecanı hissedebiliyorum. Nitekim İstanbul temposuna dikiş tutturduktan sonra söküklerle mutluluğunuzu katlayabileceğiniz bir şehir. İçindeysen ne mutlu sana.. Ritüelim ne olursa olsun ait olduğum ortamın dinamik olması beni tetikliyor. Motivasyonumu yüzeysel olarak çevremdeki her şeyden sıyırıp önüme koyduğumda daha çok “aslında” ile başlayan cümle kuruyorum. Bu da iyi bir şey..

Benim gibi ailelerinin son ve ya tek çocuğu olanlar en büyük özlemi hep küçük bir kardeş olmuştur. Biz büyürken anlatılanları bizimde birilerine anlatabilmeyi hep istemişizdir. Tek çocuk olanlara çözüm yolu anne ya da baba olmak gibi gözüküyor fakat son çocuk olanların abla ya da abi çocuklarıyla bu özlemi giderme şansı var. İtiraf ediyorum ablam ve abim evlenirken aklımda en büyük soru bunlar ne zaman çocuk sahibi olurdu. Sonunda ablam hasretime son verip beni dayılıkla şereflendirdi. Şimdiden bir sürü hayal arasından en güzelini seçip dakikalarımı ona bakarak geçirmeye başlamam, hayatımdaki bebek odası gibi oldu. Teşekkürler..

Keyifli günler..

Everything Everything - Suffragette Suffragette