Mim Notları: Hayallik Hediyeler

Blogger saçma bir tutukluk içine girince imdadıma word koştu. Ben böyle boş zamanlarımda kendime hayaller havuzu yaratıp saatlerce içinde yüzerim. Sevgilimden nasıl bir sürpriz yapmasını isterdim sorusuna da bu anlarda cevap verdiğim olmuştur ama biraz doğaçlama davranarak şuan kalp atışlarıma güzel bir ahenk getirecek şeyleri yazmak istiyorum. Bu cümleye başlarkenki sessizlik yerini yağmurun dansına birakması azıcık etkilesede yine hayallerimin bana özgü süsünü bozmak istemiyorum.

Şimdi olay şöyle başlıyor; dışarda tabiat ana yeryüzünde cüm canlılara küfredercesine tüm yağmur damlalarını dünyaya yolluyor. Bende kulağım da hafif bir müzik (arco-lullaby) kitabımı okurken her sayfa çevirişimde yağmurun söyleşisine ücrezsiz davetiyelerle katılıyorum.  Yatağa uzanmışım ve laptobumda senin fotoğrafın açık, arada kaçamak bakışlar atmayı seviyorum sana. Derin nefesler alıp aldığım oksijen oranını  seninle özleştiriyorum.  Bu sırada masanın üzerinden ahşapla sevişen telefonumda ondan bir mesaj beliriyor.  Mesaj ;  “Benimle ıslanırmısın? Not: Bir saat sonra başladığımız yerde.” Heyecandan 3-4 defa okuyorum mesajı  ve gerçeklik ile heyecan arasında ritmini kaybetmiş bir kalbe hükmediyorum, hazırlanıp saatin yaklaşmasını bekliyorum. Başladığımız yer zira bana 10 dk uzaklıkta ama ona biraz uzak, evden yeni çıkmış olmalı. Geçen sürede hızlanan yağmura bakamıyorum, mesajdan sonra bakışlarımla kirletmek niyetinde değilim yağmuru.  Bir taksiyle oraya vardığımda onsuz ıslanmaya başlamamak için çabucak kendime sığınacak bir yer buluyorum. Genelde biraz erken giderim buluşmalara. Galiba oda bunu bildiğinden 1-2 dk sonra taksiden indiğini görüyorum.  Hızlı adımlarla ona doğru yürürken,  içimden ona söylediğim bütün sevgi sözcüklerini tekrarlıyorum ve sonrasında, yeni doğan bir bebeğe sarılan anne gibi sarılıyoruz birbirimize. Aramıza giremeyen yağmur damlalarının kızgınlığından olsa gerek bir dakikada sırılsıklam oluyoruz ama pes etmiyoruz, yavaşca yürüyüp birbirimizin gözlerine bakarken yüzümüzdeki gülüğün güzelliğini merak ediyoruz. Oturacak bir yer buluyoruz, zaten çok da kafa yormuyoruz zira hayat önceliğini biraz önce kaybetti. Zamanın sancıları arasında hissediğimiz tek şey, yağmurun bedenimize kazıdğı aşkımız. Dudaklarımız, tenlerimiz arasındaki evlilikten doğan ikiz bebekler gibi birbirinden hiç ayrılmıyor. Üşüyoruz, üşüdükçe daha sıkı sarılıyoruz birbirimize. Ayrı bedenlerdeki tek ruhun şımarıklığında saatler geçiriyoruz..

Biz zaten aynı şeyleri istiyorduk,

o gün bana hediye ettiği nefesi en güzel hediyemdi..

Fon Müziği:Bob Dylan - If you see her, say hello

Celly e mimlediğinden dolayı teşekkürler

Kafa Notları: Çağlar Arasında

Çağlar arası yolculuktu dün gece yaşananlar. Uzun süre nefes aldıktan sonra bir kaç önemli hatıra ile bitirmekti hayatını, öldükten sonra zihnime yapılan kazılarla yavaşça gün yüzüne çıkıyor yaşadıklarım. Çok anlamlı olmasa da etkilendiğim doğru, yatmadan önce okumam gereken son şeyi okuyunca, yatak da göz kapaklarımda dolaşan peri tozlarının aslında şeytanın bilincime sürdüğü acı sanrılardan ibaret olduğunu anladım. Zamanın akıp gitmesi önemli değildi her zaman örtündüğüm mavi pikenin altında artık duramazdım, başka bir şeyler gerekiyordu ama ne? Dualar ettim kafamın içinden çıksın diye çünkü düşüncelerim günahlar kıyısında ufak bir şarapçıda sabahlıyordu. Hem zevk alıyor hem de azabın hazırladığı mezeleri tadıyordum. Sonrasında birazcık sızmışım tekrar uyandığımda bir elim çarşafı sıkıca tutuyordu. Yalnız uyurken insan bedenine en yakın olan varlıktan olsa gerek, istemeden sıkıca sarılası geliyor insanın. Biraz terlemiştim, böyle zamanlarda insanın zihnindekileri gecenin ve denizin siyahına yedirebileceği bir balkonu olması ne kadar güzel. Yıldızlar, karanlığın içine düşmüş sessizliği, gökyüzüne kafa tutmuş yumruklarıma krem gibi sürerken yerden ne kadar yüksek olduğumu ya ne kadar yükseleceğimi hesaplama derdine düştüm. Çok geçmedi bu sefer göz kapaklarıma kaygılarım oturdu ben de tekrar yatağa döndüm. Sanırım bir saat kadar sonra gördüğüm rüya yüzünden uyandım. Çok hatırlayan birisi değilimdir rüyalarımı, gün içinde düşünebileceğim bir şey olduğunda yarım yarım hatırlayabiliyorum. Bu sefer biraz farklı oldu, sıyırılan gecenin son saatlerinde bir çok duanın da sustuğu anlarda belki de yaşayabileceğim en iyi yerdi rüyam. Hafızamı zorlayarak bir şeyler çıkarmaya başladım. Eski zamanlarda yaşıyordum, eski bir çiftlik evim, bir ineğim, bir köpeğim ve bir de tavşanım vardı. İki küçük kızım ve her zaman işi başından aşkın güzel bir eşim bana eşlik ediyordu. Herkesin belli görevleri olduğu, çoğu akşam pişen aynı yemeğe, her seferinde farkı umutların katıldığı, kızlarımın küçücük ellerini öperken annelerine attığım o minnet bakışı, en iyi betimlemelerin zihnimde canlandırabileceği her noktayı tek tek işgal etti. Rüyalarım biraz  Tarantino'nun filmlerine benziyor. Yoğunca karakter tanımlamalarından sonra tek bir detayın atlanmadığı karmaşıklığın, alüminyum kağıtlar gibi düzelttiği sahneler.. Biraz daha ağır nefes almaya başlayınca ve sessizlik başınıza bela olmaya başladığında ise ya yastığınızı  daha önce hiç kullanmadığınız bir şekilde başınıza servis edin ya da kendi nefesinizi Buddha dan bir şarkı çalıyormuş gibi dinleyin. Son olarak  gözlerim kapandığında, odamdaki aydınlık, dip boyası gelmiş çakma esmerler gibi kendini gösteriyordu..

Öğlene doğru askerlik işlerini halletmek için evden çıktığımda yanıma mp3 ümü almayı unutmadım, rastgele play tuşuna bastığımda kulağıma gelen Zakk Wylde in sesini özlediğimi fark etmek güzel bir histi. Yaklaşık 10 gün önce  kusana kadar dinledikten sonra bir daha uzun süre dinleyeceğimi düşünmüyordum. Askerlik şubesine varınca insanda istemeden bir heyecan, bir dik duruş, bir yaka paça düzeni oluşuyor. Fakat içeri girip memur amcanın Ebru Gündeş dinlediğini duyduktan sonra biraz rahatladım. Sıram gelene kadar etrafa biraz bakındığımda,  başklarının dosyayla geldiklerini görünce, elimdeki tek kağıda olan güvenin iyice azaldı. Sonuç olarak da yetersiz bulunan kağıdım ve ben geri gönderildim. Biraz İTÜ ye biraz da askerlik şubesine serzenişte bulunarak uzaklaştım oradan. Hafif bir çarşı turundan sonra  eve geri dönüş kararıma ufak bir yağmur damlası eşlik edince, çabucak bir yağmur duası eşliğinde eve  doğru yürümeye başladım. Attığım her adımda daha da hızlandığı izlemine kapıldığım yağmur damlaları, çok geçmeden ıslaklığım ile başkaları tarafından deli mi bu dedikoduları arasına usulca yerleştirilmeme neden oldu. Saçlarımın ucundan süzülerek kendini boşluğa bırakan bütün damlaları, yere düştüğünde tüm o ıslaklığa karışacağını bildiğim halde, bir parçanmış gibi sevdim. Yağmurun en güzel yani tüm canlılara hatta cansızlara eşit davranması ve birçok duygunun içinde saklanabiliyor olması. Ağlamadım, ağlasaydım göz yaşlarım damlalara karışıp yok alacaktı, yok olmasın, sana karışsın istedim.. Yaşadığım duygusallık, paragraflar arasına sığdırılmış psişik cümlelerden ibaret. İçimdeki utangaçlığı yazıların arkasında tatmin edebiliyorum. Belki fazlası her zaman zarar oldu ama azı da her zaman yanak şişkinliği yaptı bende. Eve geldiğimde elbiselerle birlikte ağırlaşmış derimi, hiç bir kıyafetin içine sığdıramayacağımı düşündüğümden olsa gerek belli bir süre çıplaklığı tercih ettim. Böyle zamanlarda bedenimi ruhummuş gibi hissederim, nedense bu duygu her zaman iyi gelmiştir bana.. 

Son günlerde zamanı günlere, saatlere ve ya başka bir şeye bölme taraftarı değilim. Bununda insan zihnini kalıplara oturtma çalışmalarından biri olduğuna eminim. Ben sadece çağlar arasından yaşamayı kabullenebilirim galiba. Biraz uzun bir yazı oldu. Sabredip bu satırları okuyanları, bu yazıyı yazarken yanımdaymış gibi hayal edeceğim. Bide son olarak kafa notlarıma inanmayanlara kalpten bir notum olacak; hoşça kal..

Leonard Cohen - Who by fire

And who by fire, who by water,
who in the sunshine, who in the night time,
who by high ordeal, who by common trial,
who in your merry merry month of may,
who by very slow decay,
and who shall I say is calling?
And who in her lonely slip, who by barbiturate,
who in these realms of love, who by something blunt,
and who by avalanche, who by powder,
who for his greed, who for his hunger,
and who shall I say is calling?

And who by brave assent, who by accident,
who in solitude, who in this mirror,
who by his lady's command, who by his own hand,
who in mortal chains, who in power,
and who shall I say is calling?

Kafa Notları: Cinnet Felsefesi

Bunalan sadece içim olmadığı apaçık ortadayken, sünger yutmuş duygularım daha ne kadar her şeyi içine alabileceğini sorgulamak, aklıma gelmiyor değil. İspatlanmış formülleri kullanmak, çözemediğim her problemin tekrar başa döndüğünü kanıtlarcasına benimle oynuyor. Düşerken, her seferinde yastıklı ellerimle yakaladığım bedenim, sonrasında daha yüksekten atmakta kendini. Kaçışını planlayan gözlemler arasında birden kendine hedef seçen düşüncelerim, içimdeki doğaçlama ihtiyacını çabuk karar alarak giderirken, ne yaptığını bilemeyen, kendini sorgulamaktan utanan bakışlarımla beraber başını eğmekte ve var olanı kabullenmiş gibi görünmesine aldırmadan sessiz sessiz ağlamakta. Bir gün ne kadar takıldığınıza dair görüş birliğine vardığınızı düşünmek, takılmak kelimesini bir cümle içinde maksimum iki defa kullanmakla alakalı. Ne kadar dönersem döneyim sağımda çarpacağım bir duvar, solumda aşağıya düştüğüm bir yatağım var, her gece sahte düzlüğüyle bedenimi kendine muhtaç yapan, piçliğini sabah uyandığında düşüncelerimin arasında koşturmaktan utanmayan..

Hayatımda oldum olası, yansımaları sevmedim, daha kelimeyi kullanırken sanrıdan ibaret olduğunu çağrıştırıyor bana. Yansımalarla gerçek görüntüler arasındaki zeminin dürüst olduğuna inanmak, batıl inançların başlangıcı oldu bende hep. Zamanla insan davranışları üzerinde olan yansımaları da fark etmeye başladım, başlarda fark edilmeyeni, görebilmenin verdiği salakça sırıtış zamanla yansımalara neden olan canlı türlerine edilen ağır küfürlere kadar ilerledi. Kendi bedenimde  başkasının yansımalarını taşımak, nefretimi yenildiğim her oyunda bana bir can hakkı verecek joker olarak görüp, sorgulama kısmını kısa tuttuğum nadir anlardan bir tanesidir. Bu nedendir ki bedenime yapılan zulmün yansımalarını elim kolum bağlı izliyorum. Çaresizce etrafıma medusa(bilmeyenlere) bakışları fırlatmak ve sonrasında sana verilen taşların arasında kendine oyun üretmek, çürüdüğüm gerçeğinin ilk aşaması olarak kabul görülmelidir.

Çürüdüğümü kabulleniyorum, bundan kurtulmak için yapacak çok fazla bir şeyim kalmadı. Uçlarının yandığı parmaklarımda tutuyorum sevgimi, sıkıca kucaklaya bilme ihtimali,  yorgunluğumu unutturan ama çok sevdiğim ufak bir rüzgarla, ellerimden düşmesi de her gece gördüğüm kabusum. Böyle durumlarda Nietzsche nin kendi hastalığı olarak adlandırdığı ümitsizliği, iliklerimde hissedip, benimle bir bütün oluşturduğunu inkar etmek, biraz da felsefenin içinde kaybolma isteğimdendir. Şimdilik hoşça kalın..

Uçan tavsiyeler: 1) Bir pazar uyandığınızda birini çok özlemeyin..

Zerdüşü dinlemek lazım..

"Kendi alevinle yakmaya hazır olmalısın kendini, önce kül olmadan nasıl yeni olabilirsin ki?"

Skeeter Davis - The end of the world

Kafa Notları: Sızıntılar

Az önce yaptığım spordan olsa gerek alnımdaki terler aksi taktirde cevabını veremediğim soruların azap döngüsünde beni kıstırdığını düşünebilirim. Yine bardağın boş tarafına bakıp dolu tarafını düşünmeliyim ya da ne bileyim yeni bir şeyler bulurum elbet.  Bu günkü sabaha uyanmak garip bir histi, normal de bir şeyler beynim de planlanmış olurdu, son zamanlar uyurken telefonu yanıma alma dışında edindiğim net alışkanlıklarım vardı, hafifçe gözlerimi açar gün içerisinde olacakları değerlendirirdim ve tatilde isem ağır ağır yataktan inip sabahın üstüne yerleşirdim fakat bu gün tamamen bir boşluktu sanki. Hani bilim kurgu filmlerinde baş roldeki oyuncular bir anda kendilerini hiç tahmin etmediği yerde bulurlar, başlarını sağa sola sallayarak sanki beynindeki parçaların yerine oturmasına yardımcı olmaya çalışırlarya işte tam aynı manzara. Bir gece önceki fırtınada batan tekneden tek kurtulan olarak tropik bir adada yeni bir sabaha uyanmak, biraz şaşkınlık yarattı ama hoştu.. Düşünmezdim böyle bir başlangıç ama fark etmeden bedenime oturan şüpheler kendince hazırlıklarını yapmış aslında. Sadece teşekkürler..

Bugün 3 aydır biteremediğim kitabımı bitirdim ve yenisine de imzamı atıp başladım, ilgilenemediğim kulüp işlerine geri dönüp motivasyonuma küçük hediyeler aldım. Minicik hayatımda kendi yaptıklarımla mutluluğu birazcık alt seviyede yaşıyor olsam da nefes almak aslında yeterli, bunu hissettim. Sorun şu, çok su yutmuşum  midem bulanıyor, içimdekileri kusmak istemedikçe zorlanıyorum ama içimde kalmasında ısrarlıyım, parçalara ayırdıkça kullanılacak, daha çok kırıklarım var. Tek başına yaşam, birazcık mutualizm ile birlikte parazit yaşamı da öğretti sağ olsun..

Asla deniz kenarına gidip yaşadıklarıma küfür etmeyeceğim, dediğim gibi canımın sürttüğü taşlarda yıpranan ellerime bakacağım yine onları güzelleştireceğim. Belki oturup içeceğim içtikçe yine güzelleşeceğim, ben yine kendi yörüngemden selamyacağım sizi, onu da.. Yazılarımda son kez kullanıyorum üçüncü tekil kişiyi artık, birince tekil kişinin kalbini kazanmam lazım çok ihmal ettim onu.

Bu arada değinmeden geçemeyeceğim, dün geceki fırtınada attığı can yelekle, sabaha uyandırdığın için teşekkürler..

Sezen Aksu-Helal ettim hakkımı

Kalp Notları: Saklambaç Oynar mısın?

Kararsız her yanımı dondurmak istiyorum. Bana sundukları soru işaretleri, bir akşamüstü deniz kenarında denize sorarak, içine bunalım sokulmuş ruh halleriyle çözülecek sorular değil. Canım sıkılıyor denemez ama bir şeylerin ters gittiğine dair alarm vermekte bedenim. Ne yapabilirim bilmiyorum. Yaşadıklarımı kaşıdıkça içleri acı dolan tırnak aralarım var. Birikmişliğin verdiği yoğunluk aslında gitgide hafifleyen ruhun terazi yanıltmacalarından başka bir şey değil. Kendine koyduğun sınırları aştıkça beynin otomatik sorular meydana getirir. Kapatırsın gözlerini seçenekler gelir, biraz daha sıkarsın gözlerini cevabı da söylesinler diye ama sadece netleştirirler sen daha iyi ezil daha çok hisset damarlarında kararsızlığı diye. Belli bir süre peşinden gelirler. Sen oynatırken masumca parmaklarını havada şekiller yaratmak için, hayalet bakışlar atarlar zihnine. Gündüz kabusları yaşarsın ve gözlerini açmak kurtaramaz seni. Zaten diri diri gömülmek için seçilmişsindir neden vahşetin içinde iyilik ararsın ki? Beyin kıvrımlarin uyuşarak yasını tutar, belki bir kaç implus vardır göz yaşlarına izin verecek..

Değişen değişkenlere halen sabit gibi bakmak benim ahmaklığım olsa gerek. Bunu görmemezlikten gelmekte yine benim güçsüzlüğüm. Hataları omuzlarıma koyuyorum. Belki bir rütbedir bir tek kurşun dahi atamadığım savaştan. Bak yoruldum demiyorum çünkü koşmuyorum. Sadece ufak adımların toprağa bırakacağı izleri düşünüyorum. Gelecek zamanla biten cümlelerden nefret ederken yine gelecek zamana kusuyorum her detayımı.

Bu yazıyı yazarken o geldi. Belki de son gelişi bilemiyorum ama hayatım da ki her şey gibi yazım da yarım kalsın istiyorum. Yazmıyorum!

Sikayetim Var