Kalp Notları: Sen ve Ben

Ne çok bakmıştım o telefona,  ne çok sıkmıştım ellerimle. Bir tek titreşim ( ben titreşimde kullanırım hep) bir tek mesaj için saatlerce beklediğimi bilirim. Yine yoğun bir haftanın bitkinliğini üstüme almış, üşümemek için hafta sonunun boş saatlerine sarılmış orta seviye motivasyonumla odama döndüm. İlk işim üstümde ne varsa ( para, telefon, saat ..) çıkarıp çekmeyeceğe koymak olur. Telefonumu çıkartıp yerine koyarken yanlışlıkla bir tuşuna bastım ve bir cevapsız arama yazısı gözüme çarptı. Onla tanıştığımdan beri bütün telefon hareketlerinin ondan geldiğini sanıyorum. Bu yüzden bankalarla ve turkcell in gönderdiği mesajlara acaip kılım. Kısacık sürede bedenime gerekli umudu yükleyerek, beynimden gelen saçmalama artık sinyalleri arasında baktım kim aradığına. Evet oydu.. Aramıştı, zihnim sabah programı sunucuları gibi aynı anda iki zıt soruyu sorarak işini sansa birakmayan çok bilmiş bir edayla yanıma yaklaşırken. Seyirciler arasından merak kendini belli etmeyi unutmadı. Aradığında dersteydim ve bu yüzden ciddi bir tripten kurtulmuştum, geriye sadece soru işaretlerimi tatmin etmek kalıyordu. Akşam konuşma sansımız olduğunda, ilk yazdığı şeyin “canım” ile başlıyor olması ve sonrasında ses tonundaki albeni, tek yöndeki bekleyişimin sabır taşlarıma işlenmiş en güzel motifi oldu.  Zira sabrın sonu selamet lafını ağzımda gevelemekten bıkmış birkaç kelimem, bir daha  aynı cümlede bulunmak istemiyor. Sonrasında harika bir konuşma geçirdik, sesini, gülüşünü kısacası onu hissetmeyi öyle çok özlemişimki, yıllarını denizde geçirmiş bir kaptanın, ufuk çizgisine işlediği hayali çiftler gibiydik.. Küçücük bir çocuk doğdu o gün, geceleri erkek, zamanın namlusunda ürkek ve sana olan aşkıyla herşeyden gerçek..

Yalnız kalmayı, kendimle başbaşa olmayı çok severim. Düşüncelere, hayallere boğarım kendimi,  eline dünyası oyuncak olarak verilmiş küçük çocuklar gibi döner dururum kendi varlığım altında. Bazen kaldırır kafamı bakarım etrafıma, çiftler görürüm, bir bedende saklanmış küçücük umutlar gibi ışık saçarak dolaşırlar. Bazen bir çay bahçesinde boğaza karşı içtiğim kahvenin sıcaklığına usulca yerleştiririm seni. Yalnızlığımın doğurduğu babasız isteklerimin kimliği belirsiz insanlarca kaçırılmasından korksamda, fidye olarak aşkımı isteyen bir kadının asiliğinde sonlandırırım hayallerimi. Çok uzun zamandır bana abilik yapan mantığım sayesinde koruduğum ilklerimi, bir babanne sandığının, işlemeli kumaşları arasından yadigar olarak çıkarmaktayım. Ruhumu teninde gezdirirken, huzur tutmuş dudaklarına ilk öpücüğü kondurma hayaliyle besliyorum kalbimi ve uzun yürüyüşlerimin adım aralıklarında ezberliyorum o melek yüzünü..

Gözlerinde kayboldukça, keşfedilmemiş satırlarda buluyorum seni. Her kelimemde borçlu olduğum sana, sayfalar dolusu aşk romanı yazmak istiyor hislerim. Yalnız yaşamımın dönüm noktasını, tutarsız centilmenliğime sığdararak,  aramızdaki sevginin önsözünü yazmak istiyor parmaklarım. Yıllara böldüğüm sayfaların rutubet kokusunda, siyah bir mürekkeb ile karalıyorum son satırlarımı;

Sen..birlikte hayat yazacağım kadın,

seni seviyorum..

Leonard Cohen - I am your man

Kafa Notları: Köşe Bulmaca

“Kuru sonbahar yapraklarına dokunu­­yor ellerim, sen her yerimdesin..”

Güne uyanmak bu aralar eziyetten öte kuruntulu yıpranışlar barındırıyor. Bilerek alarmı yarım saat erkene kuruyorum, çünkü uyanınca bedenim benden dakikalarca uyku dileniyor. Gerçi haklıda, günde ortalama 5 saat uyuyan bir zihniyetin beden parçalarını oluşturduğundan, yetmiyor ona da. Hafta içi her sabah 08.30 da başlayan derslerim sayesinde, memur zihniyetinde lanet okuyorum hayata. Ufak dokunuşlar barınıyor kabuk tutmuş yalnızlığımın altında. Yer yer utangaç kızarıklıklar var kafamda, kaşıyınca şişip kanıyorlar.. Bilmediğin bir cemberin içinde, pürüzsüz görünen herşeyin kirli geçmişine bakarak uzaklaşıyorum kendimden. Çok istenilen ile az bulunan arasındaki inahet kardeşliğine bir dönek bulup ikisinide yerle bir edebilecek tanıdık insanlar bakınıyorum çevremde. Fakat  arka odadaki hararetli tartışma, henüz müşterilerin kulağına gitmedi. Birbirimize fırlattığımız sevgi artıklarından, isabet  gören kalp atışlarıma, biraz tutarsızlık katarak, sahte bir diklikte devam ediyorum hayatıma.

Uyku bana yanaştıkça bende kafeinle daha yakın arkadaş oluyorum. Perşembe günü derste uyumamak adına 2 bardak kahve bir de expresso içerek, gün içerinde dengesizlik ve sakarlık vukuatlarını maksimuma çıkarmayı başardım, dikkat dağınıklığı da cabası zaten. Sanırım ben uyanık olmayı sevdiğim kadar yaşarken dalgın olmayıda seviyorum. Hayatın şeritlerinde takılıp, sabitliğiyle baş döndüren ufacık düşence boşlukları, bu aralar yüzümü güldüren şeyler.. Aa birde bugun metroda koca koca 1313 sayısını görünce ufak bir tebessüm oluştu bende. !3 sayısıyla garip bir bağ var aramda. Ne zaman görsem, duysam, kullansam mutlu olurum. Öyle ki imzamın içine bile yerleştirmeyi başardım. Hayatımda böyle gizemli mutluluklar olması, çok fazla detay kurcalayan biri için akşamüstü çay molaları gibidir. Yinede bir yerlerde kaybolmalıyım diye kendimi söylenip bulutmu bir istanbul da üşümüyorum diye önüme gelene küfrediyorum..

Bugün son dersimin bitimiyle beraber, çocuklar gibi sevinen ruhum, gümüşsuyunun kasvetli binaları arasında kendini durgunluk sınırlarına getirerek, kalbimden ayaklarıma doğru ağırlaşan bir bedeni metabolizmasına kabul ettirdi. Sonra birden sonbahar da olduğumuz aklıma geldi, birden ağaç aramaya başladım, buldumda.. sonra kuru sonbahar yaprakları bakındım ve kocaman bir tane gördüm. Avucumun içine aldım, yavaşca sıktım ve ufalamaya başladım onu. Elimden düşen yaprak parçalarının yere çarpışını, duygusal bir şarkıya iliştirip yine ufak bir ev yapmıştım kendime,  yaprak bittiğinde elimi yavaşca yüzüme yaklaştırdım ve kokladım.. evet müthiş bir kokusu vardır sonbahar yapraklarının.. Her saniyesinde onu içime çekiyor gibi kokaladım ve mırıldandım,

Kuru sonbahar yapraklarına dokunuyor ellerim, sen her yerimdesin..


Coldplay - Trouble


I AM YOUR MAN


If you want a lover
I'll do anything you ask me to
And if you want another kind of love
I'll wear a mask for you
If you want a partner
Take my hand
Or if you want to strike me down in anger
Here I stand
I'm your man

If you want a boxer
I will step into the ring for you
And if you want a doctor
I'll examine every inch of you
If you want a driver
Climb inside
Or if you want to take me for a ride
You know you can
I'm your man

Ah, the moon's too bright
The chain's too tight
The beast won't go to sleep
I've been runnin' through, these promises to you
That I made and I could not keep
Ah but a man never got a woman back
Not by beggin' on his knees
Or I'd crawl to you baby
And I'd fall at your feet
And I'd howl at your beauty
Like a dog in heat
And I'd claw at your heart
And I'd tear at your sheet
I'd say please
I'm your man

And if you've got to sleep
A moment on the road
I will steer for you
And if you want to work the street alone
I'll disappear for you
If you want a father for your child
Or only wanna walk with me a while
Across the sand
I'm your man

If you want a lover
I'll do anything you ask me to
And if you want another kind of love

Kafa Notları: Duyusuz

Titreyen ellerimde dolaşan birkaç karıncanın dokunuşları arasındaki hisli ve gıdıklayıcı yaşamımı saatlerce izler oldum bugünlerde. Aradığımın karşılığını alamamak gibi bir problem var giysi dolabımda. Daha çok bir gözüm uykuya cilve yaparken yarı ayarttığım beynimle elbise seçmek sabahın köründe.. Karar verecek ne çok şey var derken yerinde saydığının farkına varmak, ayaklarının çıplak durğunda, kendine birkaç soru sorup amaçı sapıtmak aslında yaptığım. Genelde elim enseme doğru gider, beynime kurmalı saat muamelesi yaparım, kaşıdıkça, karıştırdıkça birşeyler bulacakmışın gibi.. Zaman daraldıkça, seçeneklerde azalır. Beğenerek aldıklarının arasında giyip eskitlerin de vardır. Anılarıma sığınmalı yoksa isteklerinin masumluğuna aldanıp güne bir adım mahçup mu başlamalı bilemem ama bu anlarda genelde bir elbiseyi elimde tutarım, 1 şise rakı bittiğinde bardağı tutar gibi. Çok dönence vardır sığınak gördüğün kapıların ardında. Açıları hesaplar, bir ışık düştüğünde üzerime, gökyüzünde ararım sebebini. Yüreğimin içine bakamayacak kadar küçüktür bedeni. Sadece ezberim oynar, sıkılan dudaklarım arasından. Kalın mavi bir perdenin aydınlığa olan düşmanlığından, zihne giren karanlıkların, hayata dönmek için daha derinlere ihtihar etmesidir trajediye ayak uydurmak. Hiç istemeden, görmediğin bir sabahda üç beş belkinin arasında kirlettiğim sayfaların kokusuna dayanamayıp, odamdan kaçışlarım var ara sıra..

İçtiğin son yudumu, azıcık eğdiğin boynunla, birkaç cümle mırıldandın, nasıl duyabilirim ki seni ağzındaki ben olduktan sonra.. Ruhsal dönemeçlerinde hep seni yoldan çıkaran tabelalar gibi gördün beni. İşaretime bakmadan kalıplarımla sorguladın beni, yerimden çıkacağımı bilerek hep yok etmekle tehtin ettin beni. Sabitliğimden sikayetçi oldun, arada kötü bir şöför olduğunu da düşünüyordun ama bu senin şucun değildi. İstediğin insan üstü şeyleri  yakalarımıza iliştirip hayatlarına geri yollamak istedin. Peki yanağından süzülen yaş nedendi? Ağlıyormusun yoksa? Ne çok sakladın dimi içindekilerini ve ne çok korktun.. Eskiden beraber korkardık.. sesini duydukça, sen konuştukça azalırdı herşey, sadece seni verirdi hayat bana sadece seni.. Kendini benden çalarak, itaat etmediğin kaderin kabadayılığına en büyük hizmeti verdin. Her seferinde seni senden istemek, kalbime anlatamadığım bir yüzsüzlük olsada, ezilen siyah üzümler gibi hep şarap olmayı hayal ettik.. Bana muhattap bıraktığın kimsesizliğinle kafa tutuyorsun içimdeki sevgiye. Hayatının arasına şıkıştırdığın kitap ayıracı oldum, en sevdiğin sayfalarındım, yırtıp almak istemezdim ama defalarca kapatırdın yüzüme, rutubet kokan basit eskizli kapakları.. Beni her zaman yerinde bulmaya o kadar alıştınki, gittiğimi düşündüğünde usulca, yavaş yavaş bakardın bana. Kımıldadığın en ince dalın üstünce, sevdiğin meyveye feda etmek gibi hayatını..Bu sabah göremedin ya da görmemeyi diliyordun ama yine bıraktığım yerdeydim. Sen çift canınla başka bir erkeğe ağlarken bir gözünle hep bana baktın gitmiş mi diye. Aniden bastıran yağmurdaki yavaş adımlı sabrımla sadece olanları izliyordum.. Aramıza daha ne kadar çok şey koyabileceğini merak ediyordum sadece..

Hislerimi sorgulayacak bir kontrol mekanizması barındırmam bu bedende, dışardan bakıp tükürdüğün bir kaldırım taşına, tüm minnet duygularını vermek kadar duyusuz bir durum bu..

Sokağın sonu ile başı arasındaki fark, halen aynı sokakta olduğun gerçeğinin yüz vermediği orospu bir yalandan ibarettir.. Bizi buna bulaştırma..

serge reggiani-I'italien

Ain't No Cure For Love

I loved you for a long, long time
I know this love is real
It don't matter how it all went wrong
That don't change the way I feel
And I can't believe that time's
Gonna heal this wound I'm speaking of
There ain't no cure,
There ain't no cure,
There ain't no cure for love

Kafa Notları: Benim Bütün Rüyalarım Seninle..

Tarih 31 Aralık 2008, abim telefonla aramış ( o aralar Trabzon – Soçi arası bir feribotta 2. Kaptanlık yapıyordu ) o gün trabzon limanında olacaklarını söylemiş ve yılbaşına girerken gelip gemide onunla kalmak isteyip istemeyeceğimi sormuştu. Abim, deniz ve ilk gez rahatca gezebileceğim gemi üçlüsü sayesinden yola çıkmıştım çoktan. Abimin kamarasına girince biraz garip hissettim kendimi biraz kücüktü ama onun saatlerini, günlerini ve aylarını geçirdiği yer olması farklı bir iz bıraktı bende. Duvarındaki büyük gül eksizi  güzelliğinin yanında altında bulunan tarihlede insanı düşündüren bir öğeydi. Kamarada fazla durmayarak, güverteye çıktık. Açık havada içelen çay ve oynanan iki parti tavladan sonra biraz gemiyi gezdik ve ufaktan muhabbete başladık. Ayaklarımız, geminin arka tarafında, gemici diliyle kıç tarafında durduğunda, sözler daha derinden daha yürekten çıkmaya başlamıştı bile. Yüzümüz denize dönük, içimize poyrazı alarak, üşüyen bedene inat bulunduğumuz yerden ayrılmıyorduk. O konuşma hep aklımdadır ama unutmadığım bir sözü vardır abimin. Taner, sıkıldım yalnız yaşamaktan, deniz hayatından. Düzenli bir hayat istiyorum.. Bu cümleler çoğu kaptanın ağzından çıkabilir ama o an yerimde olsaydınız, bunun ne kadar içten ne kadar saf ve bir o kadar güçlü bir istek olduğunu anlardınız.. O zamanlar içimden geçirmiştim, umarım bu isteğinin kısa sürede, bir yerlerde onaylanarak ona geri döner diye. Nitekim bundan 5 ay sonra tanıştığı Gamze ablamla dün itibariyle bir ömrü paylaşmak için evet dediler. Şimdi gelelim düğün günü 24 Eylül Cuma nasıl başladı?

Sabah yarı uyurken birden o sersem bilincimden çok net bir soru çıktı, sence saat yedi olmamışmıdır bir gariplik yok mu? Anında gözlerimi açtım saate baktım, evet saat 07.45 ve benim alarmım 07.00 a kuruluydu. Hemen oda arkadaşımı tekmeleyerek uyandırdım çünkü onunda dersi vardı ve o da uyuyakalmıştı, sinirimi çıkardım işte. Acele edilen duş sonrasında teknik resim dersim için gerekli ekipmanları toplayarak odadan koşarak ayrıldım. Bu güne 10-0 yenik başlamak gibi bir şeydi benim için. Taksim e gitme çabaları ve derse 25 dk geç girdiğimde anfinin en arkasında yer buluşum, oradan tahtayı göremeyişim ve hocanında uygulamının bütün detaylarını bitirmiş olması, eziyetin gün içerisindeki en güzel sırıtışlarındandı. Hemen arkadaşların yanına sıvışarak gerekli bilgileri aldım ve uygulamaya başladım.. İlk uygulama 3 haftalık bir ödevdi, tam dersten erken çıkar 11.30 da Havaş a yetişirim derken gelen 2. Uygulama, çizilmesi gereken 5 tane karışık şekil ve 12.00 bitiş saati, tam bir tokat niteliğindeydi. Hocaların söylediklerinden kulağıma takılan arkadaşlar biraz çizip dinlenin sözlerine inat 2.5 saat ayakta çizim yaptım nitekim bir saat önceden 3 resmi çizerek koşarak fakülteden ayrıldım. Gümüşsuyundan Taksim e çok kez çıktım ama koşarak ve 3.5 dk da çıktığımı hiç hatırlamıyorum. Son dakka yetiştiğim havaşta yerimi aldığımda,  bedenim isyan bayrağını çoktan çekmişti. Birkaç derin nefes, üç-beş telefon görüşmesinden sonra kendimi daha iyi hissettim. Tam boğazdan geçerken onu aradım ama ulaşamadım, olsun yine de boğaz ve o müthiş bir ikili.. Hava alanından içeri girdiğimde istanbul – trabzon için yapılan son çağrı anonsuyla kısa süreli paniklesemde, danışmadaki bayanın ağzından o yanlış anonstu sözü içimi rahatlattı. Birde en sevdiğim yerden acil çıkış kapısı bölümünden( koltuk araları çok geniş tam benlik ) verdiği bilet sonrası biraz neşelendim. Saatime baktım 1 saat vardı uçağa bilerek en yavaş adımlarımla uçak giriş salonuna geçtim. Kapılar açıldı herkes girdi, genelde en son girerim uçağa salonda yalnız olmak hep güzel bir his olmuştur benim için. Yerime geçerken gördüğüm tombul yanaklı mavi gözlü kız bebeğiyle birkaç saniye bakıştıkmak ona bakıyor izlemini uyandırdı bende. Yerime geçtiğimde arkamdaki 2 iş adamının ellerinde 500 sayfalık notlarla, çok önemli bir toplantıya gidiyor olmaları ilk gözüme çarpan şeydi. Biraz uyuduktan sonra gömüldüğüm kitabın, basınç değişikliğinden her zaman ağıran sağ kulağım ve yanımdaki adamın posta gazetesi okurken ön sayfadaki anne-kız grup sex yaptı haberini okuduktan sonra direk 5. Sayfayı açıp haberin detayları bakması uçak notları arasındaydı. Eve geldiğimde saat 5 olmuştu ve yaklaşık 1 gündür yemek yememiştim. Bu zorunlu orucu anne yemeğiyle bozmak ve sonrasında o müthiş tatlısından yemek ( dilim sayısı vermek istemiyorum ) harikaydı. Apar topar giyinilen takım elbise ile düğün evine abimin yanına gittim. Masa üstünde gördüğüm fotoğraf makinesi  o geceki en yakın dostum olmaya aday bir izlenim bıraktı bende.. Konvoy şekilde düğüne salonuna gidiş, olması adetten olan aksilikler derken bir bakmışım abim ve gamze ablam evet demişler. Bir ömrü birbirlerini hediye etmek, her nefesini bir başkasıyla paylaşmak, sanırım gözlerindeki kocaman partıltıyı açıklıyordu. Sonra dansa geçtiler, sadece gözlerinin içine bakarak dans ettiler. Elimde fotoğraf makinesi harika kareler yakalamsa, aklımda hep başka karaler vardı. Kendi kendimin resmini çekiyor gibiydim. Biz de dans ediyorduk orada.. Onunla da paylaştım bunu, çok.. çok güzel bir andı. Kesilen pasta, rize geleneği takılan takılar ve en son çekilen hatıra fotoğraflarından sonra salonda kalen aile yakınlarında her zamanki gibi durgunluk vardı. Değişen alışkanlıkların,  beynine sorduğu acımasız soruları, ne kadar uğraşsanda yansır yüz ifadene. Benim için çok bir şey değişmedi yalnızca artık, abimi, ablamı ve anne babamı görmek için üç tane ev dolaşmam gerekecek..

Gecenin sonunda, abimin çok yakın arkadaşının kızı, Ezel in yeni uyanmış haliyle bana gülümseyişi ve o küçücük parmaklarıyla elimi sıkıca tutuşu, seni bana getirdi biran..

Mutluluklar

İdris & Gamze

Yaşar-Benim Bütün Rüyalarım Seninle

Not: Fotoğraflar benim objektifimden

Hayal Notları:Yalnız Adamın Doğum Günü

Çok fazla dem var bu kederin içinde. Yarım mutluluklarla servis yapılan yıldönümü pastasıyım sanki. Işıkları kapalı dünyanın, ayıcığıyla uyuyan çocuklarıyız sanki. Kandırılmışlık hissi ile attığın suçlu adımların birer hesabı olmalı diye kendini cimciklerken, daha fazla büyüyen gözbebeklerinde bir satır yazı belirir. Pek hoşuna gitmez ama yine de seversin işte ya da bari bugün seveyim dersin. Merdivenlere gelince, basamaklar, beden yüksekliğinden  atılmış hayal kırıklarıklarıyla doludur. Birkaç saniye yumar gözlerini, aldığı derin bir nefes vardır çok eskilerden, çocukluk yıllarından.. Aralanan dudağından, çıplaklığını hissettiği dişleri, ısırınca yaşadığı zamanı, açar gözlerini kapı önünde. Bir elini duvara yaslar, azıcık soğuktur. Ellerini düşünür, avuçlarında son aşkının sıcaklığı gitmemişken üşümesi, artık kesinlikle yaşlanıyordu. Birşeyler onsuz karar almaya başlamıştı, gidenleri düşündükçe, kalanlarını, kalıntılar arasında bıraktığından beri böyleydi hayat.. Sanırım dediği bir anda zile dokundu eli. Zihnine dokundu demeliydi, isteyerek yapmacaktı bu gece olanları, öyle anlaşmıştı kendisiyle. Tereddütüne sahip çıkamayacağını anladığı anda kapı açıldı. Çok gülmüyordu ama güzel bakıyordu, hep böyle baksaydı keşke dedi sessizce. İçinde, sabah üzeri içki sofrasından evine dönen, sorumsuzluğuna sorunlar eklemiş bitkin bir koca izleri varken çok zor gelmişti salona kadar yürümek. Bildikleri yüzünden yıllarca çektiği eziyetin yeni bir yaşın henüz başında, yine yanında olması, arkasına dönmesine neden oldu. Bir pencere, biraz duman, biraz bulut ve birkaç yıldızdı aradığı. Ne yazıkki çekiliydi perdeler, meraklı komşu gözlerine. Yine biliyordu yine deniyordu ve yine sadece bilmenin, sadece birkaç kalp atışı kazandırmasından başka hiçbir şey kazandırmadığını göremiyordu. Birkaç düşünce onu salona kadar getirmişti. Işıklar yandığında, kulağına gelen ilk sesle beraber büzüşen midesi,  kalbine doğru akan gözyaşlarını tetikliyor gibiydi. Somut bir iz aradı, bıraktıkları arasında hayalden öte bir şey kalmamıştı ellerinde.. Başını eğip kalbine baktı;

Sensiz bir yıl daha geçti sevgilim..