Bohem hayatlar, güzel fahişeler ve devrimin kucağında Paris. Küçükken farklı görünen dünyada, inançlarını birleştirmiş aşık bir adam. İçine yerleştirildiği çiftlik evinden, dudaklarında veda ettiği kadına itaf edilen sanat ışıkları ve aşkını yönlendirmiş tanrının, sonsuzluğu reddeden zihnine resmettiği doğa izleri.. Louis Daguerre, belki de tüm hayatı boyunca onu takip eden bulutların gölgesinde güneşi yakalamış bir adam. Kalbini delik deşikken, içini ışıkla doldurduğu civa şişelerine bağlamış, tek bir kadınla kutsanmış yalnız bir beden. Ve beraber düğümlenmiş kaderlerin, asla ihanete uğramadığının büyük bir gösterisi.
Civa sanrıları, tarihsel boşlukların yanında bir çok gerçeği bizlere kazandıran bir kitap. Gözlerinizi kapadıkça heyecanını paylaştığınız sanatın doğum izleri..
Yıllardır süregelen küresel ısınma tartışmalarına uzun süre kulak kabarttığımızdan olacak ki sonunda biz de nasibimizi aldık. Bu hafta ısıncak, şu gün açacak, bugün son derken mayısın büyük bir bölümünü geride bıraktık ve canımız acısada baharı göremeden yaza vardık. Hava sıcaklığının düşük olması ve amazon iklimi gibi günlerce yağmur yağmasından olacak, bir ara kendimi güneş duası ararken buldum. Sanırım yalnız değilmişim ki baharı es geçen doğa, yaz sıcaklığını erken vererek, ne ile karşılacağımızı hatırlattı bize. Dört mevsim bir arada diye övündüğümüz vatanımızda artık bir mevsim eksiltmiş olmanın sinir bozukluğunu halen bünyemde taşıyorum. Yazıya doğa ananın açtığı internet sitesinde ziyaretçi defterini doldurup akabinde forumda her başlığın altına yorum yapan yeni üye gibi giriş yaptığım için özür dilerim. Her ne kadar şahsi dursada yorumların içinde hep desteğe muhtaç bir bekleyiş bulunmakta. Aslında bahsetmek istediğim, bedenimin ve ruhumun güneş bağımlılığı. Sonbahar başlangıçıyla yapılan planlar, yeni yıla girerken sorgulanarak bahara bırakılan umutlarve hava şartlarından olumsuz etkilenmiş bir hayat. Azalan kıyafet sayısıyla, artan özgürlüğe sıkışan küçük heyecanlar ve tekrar gülümsemeye başlamak, bunların yepsinin sarı ve turuncu tonlarının yoğunluğuna bağlı olması tuhaf olsa da şimdilik hepimiz halimizden memnunuz sanırım? Haziran ayı itibariyle başlayan resmi yaz döneminin henüz başında biten okulum sayesinde 3 aylık kontenjandan maksimum derecede faydalanma hakkımı sonuna kadar kullanma niyetindeyim. Şimdilik kurgunun içerisine biraz heyecan katma niyetindeyim zira olmayan bahar aylarında aşırı duygusallık sonucu bunalımlar arası gelgit yapmakla geçti. Öncelikle erteleme hastalığımla yüzleşip uzun süredir sap sap baktığım yapmam gerekenler listesini elime alıp üzerini karalamaya başlamam lazım. Zira eklenecekleri düşündükçe paniklesem de içimden bir ses her şeyin iyi olacağını söyleyerek motive ediyor beni, sanırım en çok ihtiyacım olan şeyde bu! Son zamanlarda yaşadığım zaman yönetimi sıkıntısını özenerek aldığım not defterlerinden en çok sevdiğimi kullanarak aşmaya çalışıyorum henüz işe yaradığını tam olarak test edemedim ama azimle başlayan işlerde mutlu sona ulaşma şansımın yüksek olduğu bir gerçek. E o zaman derin nefes alalım ve yaz aylarının kapısından içeri adımımızı atalım. Bakalım neler olacak?
En son ne zaman bir şeyler karaladım diye sorduğum da aslında kendimden ne kadar uzaklaştım sorunun cevabını karşımda bulacağımdan o kadar emindim ki tam gecenin ortasında aynı siyahın içinde “yeniden” diyebilmenin mutluluğunu yaşıyorum. Herkes gibi ben de erteleme hastalığına yakalanıp basit hareketler ile günümü tatmin ederken, dönüp arkama bakmaya bir nebze olsun gücüm yokken ve tam da parmak uçlarım dibe değmişken, tekrar kollarımı açıyorum. Çok özledim, özlemişim..
O kadar küsmüşümki kendime cümle kurmadan önce, hangisinden başlasam diye düşünüyorum. Şu düşman olduğumuz günlerde yastık altına sakladığım oklarımı bu gece bir yerlere fırlatmalı aslında. Sağdan soldan çıkacak bozuk türkçeli öz eleştirilere bile muhtacım. Yüksek ses, inanç olmaya başladığından beri kim nerede nerenin altında saklandığını şaşırmış durumda. Sabahın köründe taksim metrosundan meydana açılan dünyanın bana ait olduğunu hissettiren ışık, gelip geçici sesler arasında hergün aynı yoklamayı imzalıyormuş gibi..
Bugünlerde düzen ve sistem kelimelerini neden bu kadar fazla kullandığımı anlamamış olmamın sebeplerinden biri tabana oturtup bezlediğin düşüncelerinin ne zaman sıcacağını bilmemek. O kadar çarkın içinden etrafını sistemleştirerek kendine düşen parçalarla oyun oynamak istiyorum ama sen bozulmaya mahkum bir insan ürünüsün diyen arka fon ve zoraki beslediğin motivasyonun ile nereye kadar? Belli ki biz başından kokan canlı sistemine hitap ediyoruz..
Biraz İstanbul’a..
Kışın sonlarında bıraktığım bedenimi sürükleye sürükleye bahara taşımaya çalışırken üzerime kapanan kapıların arkasından sesleniyorum yaz aylarına zira İstanbul bahardan zırnık koklatmamakta niyetli. Saygıda kusur etmesekte vücudum üstündeki giysi sayılını azaltmak için derime ve bana her geçen gün daha çok baskı yapıyor. Şortla dolaştığımız serin akşamüstülerini düşündükçe tıbkı şuanda canınızın dondurma çekmesi gibi bir istek oluşuyor içimde. Cezası uzatılmış yaramaz çocuk durumundan kurtulmanın zamanı geldi de geçiyor. İstanbul birazcık söz dinlesen?
Sabahları kendimi zar zor dışarı attışımda günüme neşe pompaladığım şarkılarım var. Yoksa saat 07.00 da öğrenci bedenini yataktan kaldırıp bir de mutlu etmek kolay bir iş değildir.
Bugün, o rüyadan korkarak ve haz alarak uyandım. Bilincin kapalı olduğu bir uykudan, kontrolün yarısını şeytana verdikten sonra neler olabileceğini merak eden araştırmacıya dönüşürken sadece kendime baktım. Ay ışığında kurda dönüşen paranoyalarımızın deri altına itilen üzüntüsünü yaşamak için gün batımında doğmak lazım. Sabaha kadar temizlediklerimizin sende olmayanlarla kurduğu iş birliği sayesinde, üzüntünü yaşamak ve vicdanını susturmak arasında durduğunda, ne zaman neyi tercih ettiğini soruyorsun kendine. Bunun başka bir açıklaması olmadığına kendine inandırarak, şimdiki zamana kurban ediyorum ruhunu. Sıradan şeylerin yönettiği bir düzenin, gariplik çerçevesi içinde toplanmış bir avuç canlısıyız. Hep beraber sonumuz nereye gidiyor diye düşünsek de, gülücük ve somurtkanlığımızın üstünde sakladığımız bir kaç düşünceyle yaşama bağlanma yemini ediyoruz.
Bugün, güzel bir gün geçireceğime yemin ederek uyandım. Buna kendimi inandırmak için sağlam bir cümle kurduktan sonra başkalarının yaşamlarına kayan aklıma kahvaltı sözü verip açlıkla terbiye ettim bedenimi. Temizlenmek ya da temiz olduğuna inanmak için ve daha çokta çocuk yerine koymamak için kendimi, duş alarak üçüncü kez uyandım diyorum. Bu aralar rutine düşmemek için tanımlarıyla oynadığımı fark eden içeridekiler, sıkkın ve hevesini yutmuş beni, her aynaya baktığımda uzaklaştırarak, aradaki mesafede çözüm aramamı istiyor. Peki cevabı bilip bir şey yapamamak ve bunun benim acizliğim olmadığını kendime ispatlamam için ne yapmam gerek? Sihirli değneğe muhtaç bir denek gibi yaşamadığımı gözlerimin içine bakan herkese haykırsam da, efkarlanan bana bir şey yapamayacağım.
Bugün, ne yaparsam yapayım asla diğerinden farklı bir gün olmayacağına inanarak uyandım. Sanırım bu konu hakkında fazlaca nedenlerim var. Değişkeni azalttığımda ortaya çıkan sonuçtan memnun olmayan bilim adamının zaten içgüdüleriyle hareket ettiğini kendine itiraf etmesi, beni susturan. Eğer tanrı yardımıma koşacaksa şuan tam zamanı..
Duvar saatlerini severim, dünya da arkada bırakılanları daha iyi gösteren ve her birinin üstünden tekrar geçeceğini fark ettiren başka bir alet yok sanırım. Bizlerin yoğurmaya çalıştığı günlük bunalımlar arasında istikrar abidesi görüntüsüyle daha en başından psikolojik olarak yenik düştüğümüz zaman, sen kendini çukurdan çıkartana kadar bedenini de sarıp sarmalıyor. Yarısı karanlık bir odada daha geceye kucak açmamışken, satır aralarında kendi kokumu bulabiliyorum. Tesadüflere inanmayanlar için günde bir kez doğruyu söyleyen beynim, dün gecenin sınırlarında tutuyor beni. Gafil avlanmak, avcıya ait bir başarı olsa da gafil avlanabilmek, her şeyi yeniden hissetmek adına “av’a” saygı durulması gereken bir durum. O kadar eksikliğin sinirini basit bir sesin sürekliliğinden çıkarmak, duymak istediklerin arasına yerleştirdiğin suçluyla baş başa kalmak demek. Oysa ben sadece aklımı başıma getirmeye çalışıyorum. Evet hem de masumca..
Kısa süreli ziyaretlerinde şeytanla yakınlaşan beden hareketlerim olmasa, bütün gün yatağımda kalacak gücü kendimde bulabilirim. Her bir uyanış, yeniden uyuyana kadar daldığımız bir uyku olsa da, fazlasını istemediğimiz anlık hesaplaşmalarımızda, çok zorlayınca yeni bir doğuşu simgeleyebiliyoruz. Merakımız yeni sayfa açmak olmasaydı, her karalamamın üstüne bir fincan kahve alıp geçmişin filtresine takılmazdık. Neyse ki dünya her gün başa sarıyor da, içimizdeki umuda ve her gece yarım kalan uykumuza sarılıp, yeni bir başlangıç tamlamasını hayata yedirebiliyoruz tek bir istisna dışında, doğum günleri. Kapıdan içeri girdiğim de yüzüme bakmayan her ne varsa lanet okuduğunum, aslında her zaman yalnız kalmak istediğim ve gerçekte yalnız kalmaktan korktuğum, duvar saatine bakarken duvarda yok olduğum gün, doğum günü..
10' lu yaşlara veda; tasolarla başlayıp çakıl taşlarına dönen oyuncaklarım, her cümlenin içine “artık” yerleştirme ısrarım ve yaşımı ikiyle çarpıp daha çok var diyememe üzüntüm arasında kendini yok ediyor. Her zaman en iyi izleyici olmaya çalışan, bir çok ayrıntıyla kafa karıştıran düzende vitrine konulmanın yaşı, 20' li yaşlar. Hoş geldin demekten başka çare kalmıyor..
