Kafa Notları: İyi Ki Gecesin

Bu gece erkenden hazırlandım senin için gelişini cümle aleme duyurdum tabi organlarıma belli bir kişilik yüklemiş oldum ama olsun maksat seni kalabalık karşılamak canım. Neyse biz bizeyiz gene bu da yeter. Senin çoğalan boşluğunda  oynanan kör ebe ile birbirimize ne kadar zarar verebiliriz diye kafa patlatabiliriz. Son bir detay eksikti. Penceremdeki çiçekleri aydınlatan balkonun ışığı, onu da açtıktan sonra herşey tam diyebiliriz. Uzaklara dokunabilmek adına yapılan en hayırlı işlerden biri seni davetsiz bir misafir görüp, en değerli davetliler gibi ağırlamak olsa gerek. Daha dün aynı yatağı paylaşıyorduk aslında biz  nerdeyse her zaman aynı yatağı paylaşıyoruz. Bakma sen çok yavşamayız birbirimize ama hep aynı beynin altında en ölümcül silahları saklarız birbirimiz için. Senden yana minnetarım bu aralar. O sihirli parmakların, kapkara ojelerin ve yumuşak dokunuşunla, kendimi karanlıklar ülkesinin prensi sanıp, belki de ilk kez şımartılmanın verdiği aşalayıcı sevincle boğuşmaktayım. Boğuşuyorum çünkü alışkın değilim. Garip reaksiyonlar veriyorum, sistemde yer yer kaymalar, ana tema da ise derin bir göçük oluşmuş durumda. Vaziyet bu iken fazla azdırmadan düşünceleri en iyisi kuytu bir köşede kendi yaşam mahalimi oluşturmam olacak Gece uzun ne de olsa bir şişe içki yeter mi bilmem ama meze olarak biraz melankoli saklamıştım. Sanırım biraz düşünceliyim. Tabi düşünceli olmak hangi anlamda bu çok önemlidir. Bir seri katil de çok düşünceli olabilir sonuçta. Seri katillere ayrı bir saygım var ama hep içimde saklarım, çok psikopatça duruyor dışarıdan bakınca. Tek başıma bu konu hakkında daha fazla görüş belirtemiyeceğim hafif tırsıyorum.

        

Biraz günümü nasıl geçirmişim diye inceden eşeleyince hafızama aslında kazınan birçok şey olduğunu farkettim. Yaşadıkça biriktiriyoruz ama çoğu zaman geri dönüp biriktirdiklerimize bakmıyoruz. Nedir bu geri dönememe egosu anlamış değilim. Sen en kötüsünden ders çıkarcaksın ki en iyisi gerçekten en iyisi olabilsin. Ne yazık ki saçma sapan duygularla büyüyoruz ve ufak bir akıntının hep kendini içine çeken girdabından başka bir şey olamıyoruz. Daha çok gerçekleri yuttukça midemiz bulanıp bir o kadar yalan kusuyoruz. Bir kısım nedenleri reçete yapıp doktor kılıklı akıl hastalarına güveniyoruz. Kim neyin neresinde olduğuna dair hiç bir fikri bile yokken, birden kime diktirdiği bilinmeyen sahte mantık zırhını giyip sağa sola oklar savuruyor. Ölmek için bir kutu ilaç içmek daha acısız olur bence. Sen teksin, aslında daha neleri içinde barındırğını bile bilmiyorsun, sana yol gösterecek birkaç meleğe bile sahipsin sadece bir an olsun dur. Gökyüzüne bak, kollarını aç ve düşün, gönüllü bir ruh bulabilirsin belki içinde sana yardım edebilecek..  iYi Kİ GECESİN

Kafa Notları: Bir Bedende Kaç Kişiyiz?

Yine ufak sessizlik tozları dökülüyor, uzakta şehrin ışıltıları arasından. Birilerine özür dilemek ister gibi bedenim garip bir mahçupluk yaşıyor. Galiba durgunluk bana göre değil. Bak şimdide biraz kızarır gibi oldu yanaklarım. Her neyse şuan geceyarısının sınırlarından içeri girmiş bulunmaktayım. Kuralları sen belirle. Zihnim basit acıların etrafında kendince salınımlar yapmakta. Zar zor ikna ediyorum onu karşıma oturması için zira kendileri bu aralar çok depresif takılmakta. Hani bunu anlayışla karşılabilirim ama neden acılarıma tuz biber olacak isyanlar çıkarıyor açıkcası bilemiyorum. Son zamanlarda küçük hayaller kuruyorum. Bizimkiler yine yerinden memnun değil anlaşılan. Özel güçler ne kadar cazip geliyor dimi herkese, şöle bir şeyleri değiştirebilmek istediğin zaman aslına bakarsanız bana bir o kadar korkaklık gibi geliyor. Sen iki ayağında basarken toprağa hergün defalarca nefes alarak ve içinde sürekli atan bir kalbe  söz dinletmeye çalışarak zaten birçok şeyi değiştiriyorsun. Sorun şu ki görmüyorsun, göremiyorsun. Etrafında tek bir canlının olmadığı o kasvetli zindanda sende düşüncelerini ömür boyu hapse mahkum etseydin. Elbet ufak bir kıvılcım, sana gerçekleri yarı halüsilasyon da olsa gösterebilirdi.

Şimdi uzaklarda adını bile bilmediğim birileri vardır diye düşünüyorum. Baş da ne kadar da saçma geliyor di mi? Evet haklı olabilirsin. Ama bilmelisin bu beden binlerce ceset altında ezilirken tek umudu birilerinin elini tutması oluyor. Ne yazık ki ona yük olmaktan hiçbir zaman vazgeçemedim. Bu onu daha güçlü mü yoksa daha sorunlu mu yaptı bilemiyorum. Biz hep beraber olduğumuz için yüzümüze karşı kötü şeyler söylememeye dikkat ediyoruz. Sahte kankayız anlayacağın. İyi günü bekleyen, kötü güne lanet eden kankalarız biz. Gecenin bu ilk dakikalarında her şeyin gıcık bir sabitlikte taraf olması çok canımı sıkıyor. Söylemeden geçemeyeceğim penceremden gördüğüm üç tane lila renkli çicek sanki beni acırcasına başlarını salladı, ben bunları yazarken. Acaba onlar gerçekten beni düşünüyor mudur? O kadar meraklıyız bir canlının senden yana nefes almasına bir süre sonra standartlarımız düşerek fotosentez yapmasına da razı oluyoruz galiba. Garip bir düşünce daha fazla irdelemeyeceğim. Peki "Bir bedende kaç kişi yaşıyoruz biz?". Bu da geçenin sorusu olsun..


Geceye de bu yakışırdı..

Kafa Notları: Bir Yerlerden

              

Bir şeyler karalamak değil aslında amacım. Sadece akışın içinde ufak bir dokunuş hissi uyandırmak istedim. Son zamanlarda koca bir beyaz sayfa, hayatımda hak edemeyeceğim kadar saflığı bir arada bulunduruyor. Neden eksende bu zavallı bedeni sectiğimi bilmiyorum. Ben doğuştan düşmanım, çekemiyorum bir türlü kendimi. Ah bir de nedenini bilsem her şey daha kolay olacak sanki. Neyse daha çok çekeceksin benden(içimdeki ses). Bugün çok uzun zamandan sonra huzur, güven ve dinginliği bir arada yaşadım. Birini bile bulmak çok zorlaşıyor bu zamanda. Nedense istanbuldan kaçısımın, kaçışım diyorum çünkü biz anne oğul gibi ayrılmadık, birbirine ihanet eden iki sevgili gibi ayrıldık. Halen aşık olsak da birbirmize biraz zamana ihtiyacımız var. Her ne kadar boş bir vaad gibi dursada bunlar. Bugün içimi saran, anın kanımda yarattığı içsel dürtü bir şekilde tüm etrafıma sıçradı gibi geldi bana. sanki ben yürürken herkes benim olduğum tarafa bakıyor ama baktınları ben değil benden öte bir şey görmüş gibi kırpıştırıyorlardı gözlerini. Neyse bu sadece olayın bende ki ufak bir yan etkisi o anlar sadece şaşkınlıgımın bir nebze mutlulukla karışması için elimden geleni yapmakla meşguldüm.

Ufak bir hafıza oyunu oynuyoruz son zamanlarda bedenimle, kim neyi hatırladıysa tüm detayları önüne seriyor. Bedenim bu konuda daha avantajlı üzerinde birçok somut izler taşıması, her göz kırpışımda ve hareketsiz her anımda kısacası korkak ve kimsesiz oldugum zamanlarda beni ele geçirip o zavallı minik elimden tutup "ben buradan korkuyorum" bile diyemediğim yerlere getiriyor. Ne yazık ki hiç merhametli değil çünkü o izler taşıyor lanet olsun ki unutması imkansız. Her gününü her saniyesini bu izler için küfür ederek geçiriyor. Neden merhametli olsun bunu yapan sahipsiz bir kalp için. Oysa anlaşma böle değildi. Bunlar oyunun kurallarında yoktu ama kim takar ki yargının olmadığı bir yerde idam cezasını. Hem idama mahkum olsam ne olcak var mı cesaretin kendine kıyacak? En iyisi biraz dua etmek ve su erdemli sabırdan bir tutam almak. Aynı kabus gibi uyandım, bütün düşüncelerim ter içinde. Olabildiğince ıslak ve karmakarışık. Tüm bu duygusuz anlarda hoş,kimsesiz bir koku girdi yaşamıma. Öyle güzeldi ki elim ayağıma tutuldu bir an amacım değişti. Gitmemesi için ne yapmalıyım diye panik bile ettim. Sonunda köşede kalmış ufak aklımla derim bir nefes aldım. Biraz sakinleşti herşey bende dahil. Gözlerimi açtığımda her zaman ki gibi kimse yoktu yanımda ama tek bir şey vardı aklımda ben seni engelleyemiyordum. Biryerlerde olabileceğini bilmek nasıl bir duygudur bilemezsin. Bunu yazarkenki içimde sıkışanın yıllarca seni bekliyor olacağı kıpırtısını hiç unutma tamam mı? Hadi görüşürüz. Unutmadan hoşça kal...


Gecenize ufak bir armağan;

Kafa Notları: Boğaz

Dev ile cücenin buluşması gibi benim boğazla buluşmam. Ne önemi var ki bunun. Biz böle de mutluyuz. Ben saramaz iken yaralarımı ve her seferinde mateme boyadıysam da her bir yanını yine de beni bırakmadın. Belki de budur seni büyük yapan ve sonunu bildiğimiz ama bize hep sonsuzluk hissi veren..Güzel bir akşamüstü var üzerimde, sen ise takıp takıştırmışsın yine. Şu ufak tepenin ardından güneşle kesiştiğini görmedim sanma. Bir şey sormak istiyorum bu köprü neyin sınırını çizmekte? Altından geçenler hemen kayboluyor sanki, yaşamla ölüm gibi.. Bugün takıntılıyım sana. Kusura bakma uzun zaman oldu böyle baş başa kalalı. Anlaşılan yalnız değilim, martılarda benim gibi düşünmekte. Kıskanılası bir uçuşla üzerine konup, senin varlığını hissedip sanki içini neşeyle doldurur gibi gülerek yoluna devam etmekte. Gülerek yoluna devam etmek dedim de aklıma uzun zamandır  birinin yanından ayrıldığımda arkasından gülerek düşünmediğim geldi. Çok mu zoru arıyorum ya da bu kadar zor mu tebessümü hakketmek bilemiyorum. Açıkçası birçok şeyin sınırlarını zorlarken galiba birşeyleri farkına varmadan terk ettim. Şimdi kendi sokağımda ve kendi çıkmazlarımda yaşıyorum. Korkmuyorum hiçbir şeyden ya da bunu ben yaptığım için korkmaktan utanıyorum. Hepimiz şu martılar kadar masum olsak, uçsak doya doya, yorunca denize sığınsak olmaz mı? Bir an olsun kalbe kirli kan girmese ve kötülükler şu akşam güneşinde yansa ne güzel olurdu. Doğa galiba buna kızdı. Ne de olsa herşeyin bir kanunu var. Sert rüzgarı içime öle girdi ki üşüyen sadece bedenim değil bunu hissettim.. Bu arada şu başımın üstünde uçup giden ufak kuşlar sanki yerlerine oturmuşum gibi sürekli etrafımda dolanıyorlar. Ama bilmeliler ki burası benim masam ve benim sandalyem. Son zamanlarda hiçbir şeyi bu kadar net sahiplenememen de işin en garip tarafı olsa gerek.. Biraz daha büyüyünce şöyle güzel bir yat alacağım. Küçükken en sevdiğim sözlerdendi. Çünkü düşünmesi basitti. Yatacaksın, kalkacaksın, büyüyeceksin ve istediğin şey olacak diye neşe işinde hayata devam ederdim. Ama nerden bilebilirdim ki zamanın bana sinsice güldüğünü. Geçen onca süre çok derinlere görüyor umutları. Belki birgün oturup kazmaya başlarım zamana inat. Şu an biraz uzağındayım çocukluk özleminin. Gün batıyor.. Rengini kaybetmeden yanından ayrılmak istiyorum. Ben seni hep gülerken gördüm öle de hatırlamak istiyorum. Hoşça kal..


Gece ve gündüz
Bir martının kanatlarında
Tüm acımı süpürdünüz..

Kafa Notları: Dön(me) Dolap

Aldığın her nefes için hesap sormak gerekir mi kendine? Bu kadar bilinci açık olmak iyi mi? Görmemiz ve görmememiz gereken o kadar çok şey var ki şeçmek hepsinden daha zor. Hal böyleyken ya kör ebe oynayacaksın ya da odanın ışıklarını yakacaksın. Galiba ben kör ebe olamıyorum. İçimde bir yerlerde isyanlar kopuyor. Boyunduruk altına girmek istemiyor bilincim. Her anı kazıyarak, kazıtarak yaşamak istiyor. Ama buna dayanabilir miyim bilmiyorum. Senden birilerinin daha olduğunu bilmek korkutucu. Ben yerimi bulamamışken bir soru daha ekleniyor bilinmeyenler tayfasına ve bu gemi gitgide doluyor. Ya ayrılmalı artık bu limandan ya da ya da birşeyler bırakmalı geride arkama bakmadan. Ama bilemem ki attıklarımın değerini. Beni değersizleştiren gerçekten benim için değerli olmayı hak ediyor mudur? Kabul etmek bir erdemlik midir? ya da ezikliğin ta kendisi midir? Buna karar veremem şimdi. Beynim hacim sınırlarını zorlarken, düşüncelerim yeni uykuya dalmışken, zindan gecenin ortasında tek kişilik hücremde ve her bir hücremde solunan yalnızlıkla buna karar veremem..

Ruhum, geleceğinden şüpheli, şimdiki zamana kelepçeli ve bütün kaybedenler kadar dertli. Her yanım çelişiyor, neden böyleyim? Çelişkide olunca her iki tarafında kalbini kazanabilecek miyim? Ya başka bir yol varsa? Kime neyin hesabını vermeye çalışıyor bu beden, bunu yapacak tek kişi belliyken. Ne kadar kontrolden çıkmışım. Karanlık çöktüğünde ruhum bir bağımlı gibi titriyor. Gece örtemiyor, saklayamıyor kendi günahkarını. Kim bilir kaç kişinin düşünceleri azıyor ortalık siyaha bürününce? Bir yudum şarap ve çok az kalmış huzurumla zamana bırakıyorum kendimi. Neyi ne kadar kaçırdım  bilmiyorum ama asla başa dönemeyeceğim çok açı bir gerçek..