Kalp Notları: Bir arada hayat yazar mıyız?

Çok mu farklıydık acaba? Bunu neden kabulleneyim ki kurdugu her cümleye katılıyorum, o benim herşeyimi biliyordu. İçimdekileri öyle güzel dile getiriyor ki ben sadece susup söylediklerini hayal ediyordum. Utanmamı evet utandığımıda söylerdim arada bilki  benim utanmam değildi sadece seni çok fazla hissetmemin bedemine uyguladığı anlamsız reaksiyondu. Söylediğin herşeyi istiyordum, sadece evet sadece istiyordum. Yıllarca ufak bir şehirde yaşadım, çevremdeki acıları, sahte ilişkileri ve mutsuzlukları biriktirdim hep. Sakladım kendimi, bir odam, bir pencerem, bir kalemim vardı. Ben onlara anlattım içindekileri hep. Yine bir oda da bir pencereye bakıp bir iki kalem darbesiyle girdin hayatıma. Girmek kelimesi bu kadar aşağılık hissedemez kendini çünkü bu farklı birşeydi. İnsanın doğruluğunu ispatlaması için kendini tokatlaması gibi birşey bu. Yapmadım da değil.. Geride bıraktığım 11 günü, 11 yılmış gibi düşündüren neydi? Yıkmamışmıydık biz birçok şeyi? Beni eski ilişkilerine benzetirken ki tek fark sadece senin duyguların mı sadece? Yazdıklarına o kadar katılıyorum ki ama bir noktayı görememen ve o noktanın ilişkimizi bitiriyor olması bedenimde nasıl etki oluşturduğundan bahsetmeyeceğim. Evet belki dışardan bakıldığında herşey benzer ama ailem önce ben odaklı bakar sonra benim bakış açımdan bakıp olayı yorumlar. Son konuşmamızda o kadar iyi anlamıştım ki yarın bu böyle bir yazı yazacağımı lanet olsun gerçekten tanıyorum seni. Şimdi annem gözlerim içine bakıp barıştınız mı diye soruyor ve defalarca özür diliyor söyledikleri için bunun hiç mi anlamı yok? 51 yaşında bir kadın yaptığı hatayı kabullenip özür diliyor ve... bunu yaptı mı önceki çocukların anneleri? Herşey farklı ama çok şey aynı bizde. Yıllarca aynı küçük bir şehirde yaşamış sadece etrafındaki örnekleri görebilmiş biri için bu söyledikleri yetmez mi? 

Olmayacak gibi duran herşeyi devirmişken ben neden olmayacağına inanıyayım ki ya da nasıl inanayım söyle bana. Dualar, sen hayatıma girdiğinden beri her gece uyumadan önce tek sığınağımdı ve öyle olacak. Sağ omzunda ben sadece kelimelerle değil o an  gözlerimi kapatıp orda hayal ettiğimi düşündüğüm için ordaydım ve sen orada olduğumu bu yüzden hissettin..

Şimdi ne yapmalı? Hoşça kalın ardından hoşça kal denmeli mi tekrar? Buna cevabım kesinlikle hayır.. Ne zaman olur yada olur mu bilmem ama benim 19 yaşıma kadar öğrendiğim en güzel şey beklemekti. Şimdi bunu kullanma zamanı. Bu blog çoğu zaman beni anlattı şimdi de beni anlatacak. Benim bekleyişimi..

Bir görevim vardı ama bitmemişti bunu kendin söyledin ve şimdi ben söylüyorum. Sunu da biliyorum böyle yüzlerce yazı yazıcam ve hepsi söyle bitecek 'Ne dersiniz ikimiz bir arada hayat yazar mıyız ?'..

Ağzıma şıç Zakk Wylde..http://fizy.com/#s/1dw9nn

Kafa Notları: Wish You Were Here

Şuan damarlarım isyan ediyor, ona kullanılmış hissi veriyor akan kan. Evet biliyorum aslında tüm bedenim isyan ediyor. Her bir parçam tek bir hücremi dahi kabullenemiyor. Tıbkı benim de yaptığımı kabullenemediğim gibi.. Hayatta göğüs kafesimi zorlayan en önemli şey alışkanlıklardır. Öyle lanet bir bedenimiz var ki iyiye, kötüye, her şeye hemen alışmakta, ufak bir değişiklikte sağa sola hesap sorup sonrasında kendi odasına çekilip hüngür hüngür ağlamakta. Bakmayın aslında küçük bir çocuk gibi davrandığına, yeri geldiğinde en büyük yaşanmışlıkları normalmiş gibi gösterecek olgunluğa da sahip ama bu söz dinlemez, başına buyruk tavırları önce insan ilişkilerini sonrada sahibi olduğu bedenin en canlı noktasına bir damla zehir gibi akmakta ve geçtiği her yeri istisnasız kurutmakta. Nereden mi biliyorum bunları? Çünkü şuan bedenimin büyük bölümü kurumuş durumda. Canlılığını hissettiğim tek şey kalbim, o da içinde 'sen' olduğundan..

'Biliyorum', bu kelimeyi kullanmak o kadar berbat ki insan zihninin kendine harakiri yapması gibi ölümcül ve bir o kadar isyankar. Ne zaman gelirsin bilmem ya da gelir misin? Şuan bedenim bu şarkıda ağlıyor, katılmak istersen ben..

pink floyd-wish you were here

Kafa Notları: Sessizlik Sensin

Hayatta birçok çoğalma mevcuttur. Bunların bazıları sevgiyle harmanlanır bazıları felaketle. Ne zaman bir kutunun içinde biriktirsem yaşadıklarımı, bir türlü bütüne hizmet etme fedakarlığını gösteremedi. Bu nedendir ki ben hep felaketleri çoğalttım. Biraz yalnızlık daha çok umutla aslında her zaman bir mucizenin kucağında ağladım. Evet bugün görüyorum ki gözlerimden akan yaşlarımın açtığı oyuklar, yerini en saf mutluluklara bırakmakta. Zaman o kadar değerli ki, tam bitirecekken kendini bir rakı sofrasında, geri geliyor her şey senin bir göz tek kırpışınla. Şuan kelebek etkisi hayatım onun bir kanat çırpışı ile şekillenmekte. Öyle serseri bedenler arasında yol almışım ki   bunca zamandır bir insan çölünde bulunduğumu, yarı halüsinasyon görerek fark ediyorum. Bunca zamandır bize enerji veren güneş sinsi yanını yeryüzünün en cansız yerinde tam çölün ortasında insana göstermekte. Yılmayacağımı biliyordum, tek tek önüme koyulmuş kum tepeleri aslında zirvesi  çukur olan zihin bataklıklarıydı. Uzaklaştıkça cazibesi artıyor, ona doğru her adım attığımda kalbim pişmanlık pompalıyordu. Ve o gün beynim, nedensiz bir esintinin şaşkınlığı ile aralarken bilincinin perdelerini, tek bir kıvrımında, ufak bir algıyla keşfetti seni. Benim ten yanıklarıyla dolu çölümde, tek vahamdın..

Zaman eksiden de çabuk geçerdi fakat iki bedenle yaşayınca sanırım daha da kısaldı. Geriye dönüp baktığımda olanları sıralayamayacak kadar çok şey yaşadım son günlerde. Zamanın tek mirası; mutluluk, huzur ve aptal bir gülümseyiş yüzümde. Hal böyle olunca kalp da ayak uydurmalı ritimli yükselişe. Nedenler aranmamalı huzuru bozacak, çok görülmemeli her daim gülümsemek. Bu bir derinlerden yüzeye, gökyüzüne ve senin kalbine sıçrayıştır. Kimse cebinden çıkarmasın  soru işaretlerini, sizde bilirsiniz ki noktasız soru işareti olmaz ama benim buna koyacak bir noktam yok, olmayacakta..


Yazılarımın karakteriyle oynuyor gibi hissetsemde, benim karakterimi taşıdığını bilmek belki de en güzel yanı bu satırların. Bir insan bedenine benim diyebilmek, çocukça bir ego tatmini değil, bir kaderin sınırlarındaki en büyük canlı hediyesidir. Öyleyse yaşamın soluklanmasını beklemeden koşmalı sürekli, bitirmemeli, boşa harcamamalı umutları. Biri dur demiyorsa akan gözyaşlarınıza belki de akmamalı göz yaşlarınız. Biri attıramıyorsa kalbinizi belkide artık atmamalı.. Unutulmamalıdır ki bu dünya da ters işleyen şeyler sizi öldürecek güçte olamadılar. Bir geri dönüşü düşlemek, matemli bir gecede kabus görmekten iyidir..


Leonard Cohen- Dance me to the end of love

Kafa Notları: Beklenmedik Beklenen

Minik dokunuşlarla okşuyorsun ruhumu. Birçok bilinmeyene ne çok gizem hapsediyoruz ama farkında değiliz. Oysa ki hayat bazen zırlamaktan öte güzel süprizlerle dolu olduğunu da kanıtladı bana. Benim bir ayrıcalığımdan sebep değil, belkide daha fazla eşelememem karşılığında, onun için ufak benim içinse bir hayatı içine sığdırabileceğim bir hediye verdi. vaktim olsa daha çok neden daha çok soru ve daha az mutlulukla yetinirdim ama inan bunu yüklenecek iştahım yok şuan. Kısacası halimden memnunum. O kadar tazeki olanlar, düşüncelerim gereksiz şımarıklıklar yapıyor, bir sürü virgül koyuyor her hayalime. Sanırım biraz daha açgözlü oluyor. Biliyorum daha sakin adımlarla anılmalı her kahramanlık ama bu hikayeyi yazanlardan biri olarak bir kez olsun kendime oynasam ne çıkar demekten de kendimi alıkoyamıyorum. Neresine tutumsam bilemiyorum. Bu cümle çok depresif bir ruh haline hitap ettiği gibi aynı zamanda sonsuz bir mutluluğun an içinde beyine uyguladığı bir şaşkınlık oyunu olabilir. Zira bunu yaşamakta olan biri olarak ispatını size kocaman bir gülümseyişle sunmak istiyorum.

Tek tek sıralamak istiyorum bütün değişiklikleri ama hangisine nerden nasıl başlayacağımı bilemiyorum. Altüst kelimesini hiç bu kadar tatlı olacağını düşünmemiştim. Bugünlerde hep ağır ağır kapanıyor gözlerim. Bilincimi kaybetmek istemiyorum. Uykuyu hayatımda hiçbir zaman sevmedim. Bir sürü nedeni var işte hayatının yarısı uyuyarak geçer mi falan diye başlıyor ama bugünlerde bir başka sebep daha var; uyku, seni düşünememe neden oluyor. Belki rüyalarla ufak bir anlaşma yapıp bu sorunu bir nebze olsun azaltabilirim fakat yönetimin benim elimde olmaması hep bir kuşkuya yer açacak gibi..

4-5 gün yazamayacağım dedim sanırım bu süreyi birazcık aştım. Bir iki gün düşüncelerimin birbirini kovalamasını izledim zira bu sefer özne olarak çok değerli birini bulmayı başarmışlar. Beklenen çok beklenmedik bir zamanda gelince bende ortalığı toparlayamamış oldum ama huyumdur çok sevmem dağınıklığı. Bu yüzden  kaldığım yerden devam ediyorum. Şimdilik hoşça kalın.

maroon5-this love

Kafa Notları: İstanbul.

Depresif havaları seviyorum tıbkı bugün İstanbul da olduğu gibi. Böyle havaları hissetmenize en çok yardım eden şey rüzgardır. Rüzgarı da zaten bir tek o zaman severim. Beni serinlettiği için değil, içime girip beni titretebildiği için. Bir başka olur deniz, sanki hayat koca elleriyle bir tutam hüzün atmış ve büyük sözleriyle karıştırıyor gibi. İnsan aklının içine temiz hava pompalar bakıştığınız o kısa aralıklarda. Aslında yüzünüz hep ona dönük olsa da kalbinizin çarpan tarafı ya yerin dibine ya da göklere doğrudur. Zaten kendi seviyesinde olanlar hiçbir zaman memnun etmez insanoğlunu. Kalp atışlarının ona hissettirdiği dinamizm ona sabitlik hakkında düşmanca duygular beslemesine yol açtığı gibi maalesef yerin dibine girdiğinde de bozulan akışın onu beslediğini düşünecek kadar tek boyutlu bir bakış açısına sahip. Hatta bu sürükleyiş insan aklına alışkanlıkla nüfus ettiğinde kendisine hoş gelebilen bir cazibeye de sahip olabiliyor. Korkulmalı bence. Zira acı çekmek bir düzeni değiştirmek değil var olanın içine etmekten öteye gitmediğini düşünüyorum.

Yazarken zincirleme dürtülerle hareket etmeyi seviyorum. Olabildiğince serbest bırakılmış bir akışın, senin, bütün olarak gördüğünde ürktüğün her düşüncenin içine girip sen fark etmeden var olan tüm bağlantıları gözler önüne sermesine bayılıyorum. Ben sadece ipliğimi iğneme bağlıyorum ve gerisini ona bırakıyorum. Bugün yazıma İstanbul ile başlamamın bir nedeni var sanırım çünkü başımı ufak bir şekilde sağa çevirip görebileceğim gökyüzünü ayrılış gününe saklamam tesadüften öte olsa gerek. Aramızdaki sorunları çözdük gibi duruyor halen tutkuyla bağlıyım ona. Üstüne bastığım her parçasının altında müthiş bir gücü barındırdığı ve benim bu titreyen zemin üstünde bu gücü hissederek ayakta kalmaya çalışman bu tutkunun hiçbir zaman kaybolmamasına neden olacağını düşünüyorum. Bu kadar bilinmeyenin arasında kendini bilen bir problem olmak, harika bir duygu..

Şimdilerde başımı kaldırıp, karşıma bakabilmek için geçerli sebepler aramaktayım kendime. Şaraba benzeyen (elma-vişne suyu) içeceğim ile kim daha inatçı diye kendimize sorular sormaktayız. Galiba henüz başım eğikken görebildiklerime dayanabiliyorum. Bu yüzden açıyı dert etmeyip görebildiklerime odaklanmam lazım.

Buralarda olmayacağım 4-5 gün sadece bloglardaki yazıları okumaya fırsatım olur herhalde. Kendinize iyi bakın ve hoşça kalın..

song to say goodbye