Kafa Notları: Bulanık Bunalımlar..

Klavyemin üzerine konan kelebek, sanki bana dokun der gibi duruyordu ama ona yaklaşırken hemen uçması ve ellerimi klavyenin üzerinde yalnız bırakması sanki bu yazıya başlamak için atılan ilk kurşun gibiydi. Bu aralar itilerek yaptığım onca şeyden sonra neden bir şeyler yazmayayım diye ufak bir mahkemeye hakimlik yaptı salak saçma düşüncelerim. Çok uzun zamandır parça parça yaşadığımı hissetmemiştim. Biraz zorlayınca kendi çeperini, yaşam sıvım, bana yaptığı ihanete vicdan bularak dışarıya akmaya başlıyor, zihnim bir luna parkta kendisini en çok bulandıracak oyuncağı bulup oynamaya başlıyor. Bu bazen geçmişte unutulana geri dönme gibi algılanabilir, sadece yer ve zaman farklıdır, düşünceler ve ruhun ise bıraktığın gibidir. Can sıkıntısı yapabilirsin, hafif bir depresyon başlangıcı aslında aradığın en iyi fondur yalnızlığına. Bugün iftardan sonra kapı önünde, yavaş yavaş siyaha bürünen renkler eşliğinde, hafif bir esintiye yalvarıp, gözlerini denizin önünde kapamak ve kulaklarıma biraz müzik vermek ne kadar iyi geldi anlatamam. Nerede oluşmuş bilmem ama ne kadar saflık varsa hepsini birden zihnime pompaladı. O kadar kısa sürede yaşanılan ne varsa hepsinin, trajik kalıntılar gibi bende yer edinmesi, belkide fark edemediğim sapkınlığın en büyük örneğidir. Alışkanlıklarımı bana unutturan bir şeyler var. Günlük tekrarlarımdan her gün daha az alıp ruhuma sürerek bana yediren, bu kadar soyut nasıl olabiliyorsun? bana da öğretsen ne güzel olur..

Şuan bir gitar solosunu sonsuza dek dinleyebilirim gibi geliyor. Müzik listeme küçük bir ayarla, kendimi basit bir açlıktan kurtardım. İçimden böyle derin bir ohhh sesi yükseldi ki, zamanında bedenimi yeteri kadar besleyemeyen ben, ona ufak hediyeler alıp gereksiz şımarıklarına göz yumacak kadar da yüzsüz olduğu gösterdi. Bazen yaptığım hatalara bakarken buluyor olmam kendimi galiba biraz da bu yüzsüzlükten kaynaklanıyor. Aldığınız kötülüklerin her ne kadar reçetesine bakıp, kafanızda günahını tartsanızda, kimyasında olan şeytanlıkların sizi nerede ne zaman yan etkileriyle başbaşa bırakacağını kestirebilmek çok zor. Eliniz kolunuz bağlı hissi veren ve sonrasında kalbinizi aşağılık hissiyle yakan her neyse, aradan zaman geçince canın cehenneme demek istiyor insan tüm gücüyle..

Bir yerlerde birileri, hayatta her şeyi dengelemek için deli gibi uğraştığını düşünüyorum. Hatta terazinin icat edilmesini, aynı cins iki şeyin ağır olanının daha değerli olmasını, bu bireyler tarafından uydurulduğunu aklımdan hiç çıkarmıyorum. Bu kadar yüzeysel kavram arasında dengelerin basit sabitlere dayandırılması, bunun  adeletsizliğini damarlarında taşıyan biri için çok acı verici. Acı demişken birileri ne olur içimden geçmeyip, üstümden ya da başka bir tarafımdan geçen acı icat etsin. Kıymık büyüklüğündeki acıların bile canıma kıydığı şu günlerde böyle bir istek, yalvarma boyutlarına kadar ulaştı. Son günlerde yüzüme çarpılan birbiri kopyası şeyler, bir noktadan sonra can sıkıntısı olmaktan çıkıp kendine özel parçacıklar ekliyor. Örneğin, can sıkkınlığını anladığın anda 5-10 sn duraksama, boş boş bir ekrana bakma gibi şeyler. Sanki ruhum al kendin ne halin varsa gör, ben biraz hava alacağım diyor bana. Bilemiyorum..

Yazının başında klavyemin üstüne konan kelebek, şuan ekranın üstünde yavaş yavaş dolaşarak, tüm albenisiyle beni, ellerimi çağırmakta. Bu da galiba yazının sonuna geldiğimin de bir göstergesi olsa gerek. Ne yalan söyleyeyim, kelebeğin başından beri sen olduğunu sanıyorum. Senden daha çok yazı yazmamı isteyen var mıdır? Şu anda herhangi bir şeye senle ilgili ufak bir anlam yüklemek, daha yeni başlayan geceye jilet atmak gibi.Ne kadar uzaklaşırsan o kadar benimle başbaşa kalacaksın. Bunu henüz göremesen de yakında anlayacağına eminim..

Yazının başındaki açlığımı doyurmakla kalmayıp, yine çok derinlere inerek kendince ufak bir konser verdin acılarıma. O, gitarla sevişen adam, o sesiyle beni bu dünyadan koparan adam. Şuan huzurumu bozacak her şeye bir yalan bulup kendini sevdiren adam. Daha binlerce özelliği var. Ve o sizlerle..

Zakk Wylde - Machine Gun Man 

Kafa Notları: Sıradışı Olaylar 1

Ben cidden aranıyorum. Yani tamam kendimce bir özgürlüğüm, bir bağımsızlığım var ama bunun hep bir noktada sonlandığını unutuveriyorum nedense. Dün gece çok garip bir olay yaşadım. Hani kötü bir şey değil ama kızgın demirlerle kocaman soru işaretleri bıraktı bedenimde. Canım da yanmadı değil hani yoksa neden bir insan gecenin bir vakti yatağından delice bağırarak düşer ki? Bu olayı anlatacağım ama daha önce ufak yan unsurlar var belirtmeden geçemeyeceğim. Geceden hafızama kazınan en belirgin iki unsur biri annem biri de abim. Ben doğduğumda 11 yaşında olan abim o yaşından beri sürekli anne ve babama ısrar etmiş onunla aynı odayı paylaşmam konusunda. Yaşıtları ergen krizlerine girip tek başına bir odaya sahip olmak isterken o hep benimle aynı odada kalmak istemiş. Değeri o kadar fazla ki benim için, küçükken o yattığında, onun nefesini dinleyerek uyurdum, bana yanımda olduğu hissini her zaman verebilmiş bir kaç insandan biri bu dünyada. Dün gecede kendimi yerde bulduğum ve beynimin mantıksızlık içinde kendini afallamış hissettiği anın hemen başında abimi bana sarılmış bir vaziyette 'bir şey yok geçti ' derken buldum. Çok geçmedi annem de geldi. İnsan ne kadar lanet durumda olursa olsun kendini güvenilir ellerde hissettiğinde, beyin hemen perdeler çekiyor yaşanılan kötü anılara. Dün de bu olaydan yarım saat sonra tekrar uyuyabildiysem tek nedeni budur. Anneme de biraz değinmek istiyorum. Gece boyunca üç kez kontrol etmiş beni bir şey var mı diye ama onun fiziksel bir yakınlık göstermesine gerek yok. Ne zaman nerede olursam olayım bir yerlerde ben gözlerimi kapattığımda gelip başucumda beni izlediğini  düşünmüşümdür her zaman. İnsana garip gelebilir yaşayan bir annenin hayalet statüsünde değerlendirilmesi ama onun yaşarken ki yaptığı hayal edilemez şeylerin ona böyle bir özellik katabileceğini düşünüyorum her zaman..

Artık bir alışkanlık olmasını istememden midir ya da zaten bir alışkanlık olduğundan mıdır bilmiyorum ama her yazımda ondan bahsetmeden sonlandırmak bana biraz kendime ihanet gibi geliyor. Çünkü burada kurduğum cümlelerin hepsinde ben varım, düşüncelerim, duygularım, her şeyim. Eee durum böyleyken her gün düzenli olarak her şeyimsin dediğin insanında burada olmaması en başta beni rahatsız etmekte. O hayatımda oldukça (ki bu ben ölene kadar sürsün istediğim bir şey) benim yazılarımda her zaman bir yeri olacak. Rize de neredeyse her çocuğun, bir anneannesinin bir dedesinin eski evi bulunmakta. Bir çokları artık o evlerde kalmazlar ama gözleri gibi bakarlar, her şey mükemmeldir o evlerde. Ben kendi kalbimi de öyle bir evde büyüttüm. Bugünlerde o evde, sadece odalarda sesinin yankılarını duyabildiğim birisi oturuyor. Varlığının verdiği huzurun, gitme korkusuna açtığı savaşta belkide tek galip gelebilecek insan o hayatımda. Sana ait düşüncelerimin hep bir ağızdan söylediği bir söz var bugünlerde, ' iyi ki varsın '..

Placebo- this picture

Kafa Notları: Ruhsal Oyunlar

Çeşitli kalıntılar arasında tozlu bir kitap bulsanız, acaba alıp içindekilere göz gezdirir misiniz? Bu sorunun cevabı benim için her zaman evettir. Çilingir düşünceleremi dünyanın her yanına salmışken bölesine gizem kokulu bir olayı nasıl ve neden es geçebilirim? Tabi böle bir kitap bulmadım ama yaşadıklarıma hayal dünyasından bir kapak lazımdı, çok zamanım olmadığından içindekiler sayfasından ilk gözüme çarpanı seçtim. Bir kaç gün önce kötü bir gece geçirdim. Korkmayın hasta falan olmadım sadece ruhum bir insan bedeninin altında azıcık ezildi. Fiziksel olarak insan acı çekerken mantık sınırlarında dolaşan düşüncelerden uzak olur genelde. Çoğu zaman boş şeyler ve refleksler bu nahoş balonun içini doldurur. Fakat ruhsal bir acı çektiğinizde beden ve zihin yavaşlar, düşünceler sapıkça her tarafa saldırır. İndirmenin sınırsız olduğu bir müzik sitesinde olduğunuzu düşünün önüne gelene tıklıyorsun. İşte tam böle bir durum neyse o anlarda zihin ve beden birbirine küser uzaklaşır, bedenin biraz önden yürür, sen biraz arkadan ve biraz yukarıdan onu takip edersin. Boyca uzun ve kibirli bir çocuk olmuşsundur, önündeki bedene lanetler yağdırmaktasın fakat çocuksun işte sürekli sorgulamakta, eşelemektesin bulunduğun ortamı. Evet ben de eşeledim. Açıkcası buna benzer bir durumla karşılaşmıştım bunu da açıklayacağım konuya döneyim şimdi. Ne mi oldu? Yerde şaçma sapan bir şekilde duran telefonun şarj aleti, o gece yaptığım konuşmanın en son şahidi, çekyatın üstünde duran kumanda ise o gece sağ elimin değdiği (konuşurken telefon sol elimdedir genelde) en son cansız madde olarak zihnimde belirsiz bir duygusal mana yükledi kendine. Bunu yapan kesinlikle uzun boylu kibirli çocuktu çünkü asıl bedenim çoktan kendi acısının çaresiz labirentleri arasında sağa sola toslamaya başlamıştır o sırada. Anı o kadar yavaş hissettiğinde insan algıları da tarifsiz bir hiperaktifliğe bürünüyor. Bazı şeyleri inanılmaz zorladığımın farkındayım. Yeni tutmuş bir yara kabuğunu koparmak istersiniz, canınız yanar ama ufak ufak devam edersiniz koparmaya. Tam olarak böyle bir şey bilinci yaşadığın zamanın içine sokuşturmak..

Gelelim insan ruhu bedenden biraz olsun uzaklaşabilir mi ve bu isteyerek yapılır mı sorusunun cevabına. Bence insan ruhu bedenden uzaklaşabilir hatta terk bile edebilir sizi. Henüz başıma gelmedi ama bir gün boş gözlerle sağa sola bakıyorsam anlayın ki tinsel olarak dul kalmışım. Peki bunu isteyince nasıl yaparız? Gürültülü veya sakin bir ortam fark etmez kendinize bir nokta seçin ve 360 derece etrafınızda ne var inceleyin sonra ellerinizi açın ve gözlerinizi kapatın zihniniz özgür olsun. Etrafındaki şeyleri düşünürken, hafif dokunuşlarla , sinsice duyguların, seni ruhunun süpürgesine bindirip, biraz uzaklaşmanı sağlayacak. Bir uyarı da yapayım. Çok uzun süre gözleriniz kapalı kalırsa zihniniz mızmızlanacak ve size ortamın algılarını tattırarak yere sertçe iniş yapmanızı sağlayacaktır. Benden söylemesi..

Bu yazıyı yazarken, kalbim de bir yandan böyle pembe pembe düşünceler, hayaller pompalıyor zihnime. Bunlardan birini az önce onunla paylaştım, sizinle de paylaşmak istiyorum. Yazı yazmayı sevenler ve kalbinde bir çocuk büyüten insanlar olarak, sevgilinizle beraber uyuduğunuz bir geceden sonra biraz erken uyanıp, hafif bir müzik eşliğinde( şu çalabilir ), sabah esintisinin ürpermişliği ile her nokta koyduğun cümleden sonra ona bakarak yazı yazmayı hayal ettim. Harika bir duygu..

Kalp Notları: Bir arada hayat yazar mıyız?

Çok mu farklıydık acaba? Bunu neden kabulleneyim ki kurdugu her cümleye katılıyorum, o benim herşeyimi biliyordu. İçimdekileri öyle güzel dile getiriyor ki ben sadece susup söylediklerini hayal ediyordum. Utanmamı evet utandığımıda söylerdim arada bilki  benim utanmam değildi sadece seni çok fazla hissetmemin bedemine uyguladığı anlamsız reaksiyondu. Söylediğin herşeyi istiyordum, sadece evet sadece istiyordum. Yıllarca ufak bir şehirde yaşadım, çevremdeki acıları, sahte ilişkileri ve mutsuzlukları biriktirdim hep. Sakladım kendimi, bir odam, bir pencerem, bir kalemim vardı. Ben onlara anlattım içindekileri hep. Yine bir oda da bir pencereye bakıp bir iki kalem darbesiyle girdin hayatıma. Girmek kelimesi bu kadar aşağılık hissedemez kendini çünkü bu farklı birşeydi. İnsanın doğruluğunu ispatlaması için kendini tokatlaması gibi birşey bu. Yapmadım da değil.. Geride bıraktığım 11 günü, 11 yılmış gibi düşündüren neydi? Yıkmamışmıydık biz birçok şeyi? Beni eski ilişkilerine benzetirken ki tek fark sadece senin duyguların mı sadece? Yazdıklarına o kadar katılıyorum ki ama bir noktayı görememen ve o noktanın ilişkimizi bitiriyor olması bedenimde nasıl etki oluşturduğundan bahsetmeyeceğim. Evet belki dışardan bakıldığında herşey benzer ama ailem önce ben odaklı bakar sonra benim bakış açımdan bakıp olayı yorumlar. Son konuşmamızda o kadar iyi anlamıştım ki yarın bu böyle bir yazı yazacağımı lanet olsun gerçekten tanıyorum seni. Şimdi annem gözlerim içine bakıp barıştınız mı diye soruyor ve defalarca özür diliyor söyledikleri için bunun hiç mi anlamı yok? 51 yaşında bir kadın yaptığı hatayı kabullenip özür diliyor ve... bunu yaptı mı önceki çocukların anneleri? Herşey farklı ama çok şey aynı bizde. Yıllarca aynı küçük bir şehirde yaşamış sadece etrafındaki örnekleri görebilmiş biri için bu söyledikleri yetmez mi? 

Olmayacak gibi duran herşeyi devirmişken ben neden olmayacağına inanıyayım ki ya da nasıl inanayım söyle bana. Dualar, sen hayatıma girdiğinden beri her gece uyumadan önce tek sığınağımdı ve öyle olacak. Sağ omzunda ben sadece kelimelerle değil o an  gözlerimi kapatıp orda hayal ettiğimi düşündüğüm için ordaydım ve sen orada olduğumu bu yüzden hissettin..

Şimdi ne yapmalı? Hoşça kalın ardından hoşça kal denmeli mi tekrar? Buna cevabım kesinlikle hayır.. Ne zaman olur yada olur mu bilmem ama benim 19 yaşıma kadar öğrendiğim en güzel şey beklemekti. Şimdi bunu kullanma zamanı. Bu blog çoğu zaman beni anlattı şimdi de beni anlatacak. Benim bekleyişimi..

Bir görevim vardı ama bitmemişti bunu kendin söyledin ve şimdi ben söylüyorum. Sunu da biliyorum böyle yüzlerce yazı yazıcam ve hepsi söyle bitecek 'Ne dersiniz ikimiz bir arada hayat yazar mıyız ?'..

Ağzıma şıç Zakk Wylde..http://fizy.com/#s/1dw9nn

Kafa Notları: Wish You Were Here

Şuan damarlarım isyan ediyor, ona kullanılmış hissi veriyor akan kan. Evet biliyorum aslında tüm bedenim isyan ediyor. Her bir parçam tek bir hücremi dahi kabullenemiyor. Tıbkı benim de yaptığımı kabullenemediğim gibi.. Hayatta göğüs kafesimi zorlayan en önemli şey alışkanlıklardır. Öyle lanet bir bedenimiz var ki iyiye, kötüye, her şeye hemen alışmakta, ufak bir değişiklikte sağa sola hesap sorup sonrasında kendi odasına çekilip hüngür hüngür ağlamakta. Bakmayın aslında küçük bir çocuk gibi davrandığına, yeri geldiğinde en büyük yaşanmışlıkları normalmiş gibi gösterecek olgunluğa da sahip ama bu söz dinlemez, başına buyruk tavırları önce insan ilişkilerini sonrada sahibi olduğu bedenin en canlı noktasına bir damla zehir gibi akmakta ve geçtiği her yeri istisnasız kurutmakta. Nereden mi biliyorum bunları? Çünkü şuan bedenimin büyük bölümü kurumuş durumda. Canlılığını hissettiğim tek şey kalbim, o da içinde 'sen' olduğundan..

'Biliyorum', bu kelimeyi kullanmak o kadar berbat ki insan zihninin kendine harakiri yapması gibi ölümcül ve bir o kadar isyankar. Ne zaman gelirsin bilmem ya da gelir misin? Şuan bedenim bu şarkıda ağlıyor, katılmak istersen ben..

pink floyd-wish you were here